Pokazywanie postów oznaczonych etykietą psy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą psy. Pokaż wszystkie posty

środa, 24 lipca 2013

Portugalskie futrzaki

Upały się jeszcze nie skończyły. A wczoraj na dodatek dotarła do nas pocztówka z Krety. Te dwie rzeczy przypomniały mi, że jeszcze Wam nie pokazałam kocio-psich zdjęć z naszej wyprawy do Portugalii, która miała miejsce w grudniu, czyli straaasznie dawno temu.
Jak zwykle na południu Europy, koty i psy spotykaliśmy na każdym kroku. Spacerowały sobie po starych uliczkach albo wygrzewały się na nich i zupełnie nie zwracały uwagi na mijające je samochody. Trochę mnie takie widoki stresowały, ale widocznie i zwierzaki, i kierowcy, są już do tego zjawiska przyzwyczajone :)


Jeśli na ulicy akurat nie udało nam się zauważyć żadnego zwierzaka, wystarczyło zajrzeć na pierwsze lepsze podwórko i niemal pewne było, że gdzieś tam pod suszącym się praniem, pod samochodem albo na samochodzie, na ławeczce albo w innym ciekawym miejscu zastaniemy futrzaka.


Czasem żeby zauważyć psa lub kota, trzeba było spojrzeć troszkę w górę...


...a czasem wystarczyło zwrócić uwagę na malowidła naścienne...

... albo sklepowe wystawy.


Niestety dla południowej Europy jest też charakterystyczne to, że dużo tam bezdomnych zwierząt. Do nas w czasie jednego z jedzonych na zewnątrz obiadów przybłąkał się sympatyczny czarnuch. 


Nazwałam go Omlet, bo dzielnie pomagał mi w jedzeniu. Na szczęście nikt z obsługi nie miał mi za złe, że się dzielę tak cudownym daniem z kotem :) Szkoda mi go było zostawić, ale musieliśmy ruszyć w dalszą drogę.

No a w Lizbonie oczywiście też spotkaliśmy dużo bezdomniaków i nawet wypatrzyliśmy ich budki...

środa, 21 listopada 2012

Psie historie

Po przeczytaniu historii o ulicznym kocie Bobie myślałam, że na jakiś czas odpocznę sobie od książek o zwierzakach. W księgarniach jest ich tu dużo i każda jest reklamowana podobnym hasłem - "O tym jak ja uratowałam kota, a on mnie", "Historia niezwykłej przyjaźni człowieka z kotem" itp. 
Tak się jednak składa, że obok mojej pracy jest charity shop, w którym można bardzo tanio kupić różne książki. Ostatnio, kiedy tam zajrzałam, w oczy rzuciła mi się książka o psie. Nie mogłam nie wykorzystać okazji i jej nie kupić za 1 funta :)
Książka opowiada o oficerze marynarki wojennej, który ulega wypadkowi podczas swojej służby w Zatoce Perskiej. Wraca do domu, jednak nie umie pogodzić się ze swoją niepełnosprawnością. Kiedy po kilku latach rehabilitacja daje niewielkie efekty, a jego frustracja sięga zenitu, w jego życiu pojawia się pies przewodnik - labrador Endal. Od tego momentu wszystko zmierza ku lepszemu.
Po przeczytaniu książki dowiedziałam się, że Endal był swego czasu bardzo popularny w Wielkiej Brytanii. Ja osobiście nigdy o nim nie słyszałam i byłam zaskoczona czytając o tym, jak obsługuje bankomat albo robi zakupy dla swojego właściciela :) 
Więcej o nim możecie dowiedzieć się tutaj.


Pomijając fakt, że historia jest ciekawa i wciągająca, a pies oczywiście jest bardzo mądry i wierny, książkę mogę polecić również z innego powodu. Można się z niej dowiedzieć wiele na temat przygotowania psów przewodników, sposobów ich wychowania i tego, jakie predyspozycje musi spełniać i pies i trener, aby osiągnąć sukces. Teraz już wiem, że mi prawdopodobnie zabrakłoby konsekwencji w wychowaniu takiego psiaka :)

A żebym przypadkiem nie poczuła niedosytu opowieści o psach, natknęłam się na film "Mój przyjaciel Hachiko". Film jest oparty na prawdziwej historii, która miała miejsce w Japonii w latach 20. poprzedniego wieku, ale oczywiście akcję przeniesiono do współczesnych Stanów Zjednoczonych. Zaczyna się typowo - mężczyzna znajduje szczeniaka i początkowo nie chce go przygarnąć. Potem jednak bardzo się do siebie przywiązują... Nie będę pisać więcej, bo film możecie sobie obejrzeć ;)
Chociaż nie lubię takich familijnych, wzruszających filmów, muszę przyznać, że oglądałam z dużym zaangażowaniem, podziwiając piękno i mądrość głównego psiego bohatera - Hachiko.


No i nie mogę się już doczekać, aż będę mogła przygarnąć jakiegoś psa ;)

niedziela, 26 sierpnia 2012

Diesel

To jeden z moich ulubionych futrzaków, ale jak dotąd nigdy nie gościł na blogu. Nie wiem, jak to się mogło stać. Napisałam już dokładnie 100 postów na Grzankowie i w ani jednym nie było mowy o niej. Choć niewiele zwierzaków wykazuje taką radość, kiedy mnie widzi. I choć uwielbiam spacery z nią (ale nie za długie, bo szybko się męczy). I choć jest taaaaaaka fajna! :D 
Przyszedł więc czas, żeby ją przedstawić. Panie i Panowie - oto Diesel!


Niniejszym ogłaszam, że weekendowa wizyta u teściów była bardzo udana! :)

poniedziałek, 9 kwietnia 2012

Lany Poniedziałek

Jak powszechnie wiadomo, kot wody nie lubi. Nie zmienia to jednak faktu, że jednym z najlepszych miejsc do wylegiwania się jest umywalka...


A z okazji Lanego Poniedziałku mam dla Was fotkę Molly - jedynego kota, którego kiedykolwiek kąpałam. Chyba jej się to nie podobało, bo niedługo później postanowiła sama zacząć się myć :)


No i na koniec się pochwalę - takie cudo jechało dzisiaj z nami z Mysłowic. Greka - psinka ze schroniska w Zabrzu, która na Wielkanoc dostała prezent w postaci swojego własnego domu w Krakowie.

Fot: www.psitulmnie.pl

poniedziałek, 19 marca 2012

Podróże futrzaków...

To był ciężki weekend. Atmos udał się za tzw. Tęczowy Most. 


Atmos był kotem moich przyjaciół, ale też trochę "moim" kotem. Mieszkaliśmy razem przez 10 miesięcy, był najlepszym kocim przyjacielem Grzanki... Co tu dużo pisać - strasznie nam smutno... :(


Na szczęście reszta weekendowych podróży była bardziej optymistyczna. 
W naszym samochodzie po raz pierwszy był piesek. Balu jechał z pszczyńskiego schroniska do domu tymczasowego w Zabierzowie i pokrywała nam się część trasy, więc go podrzuciliśmy. Teraz będzie szukał domu stałego, więc gdyby ktoś chciał grzecznego, spokojnego psiaka, to proszę się zgłaszać :)


A do nas wczoraj przyjechała Tina - półroczna trójkolorowa malutka kicia. Przyjechała aż ze Szczebrzeszyna, żeby w Krakowie poszukać swojego szczęścia. Jest świeżo po sterylizacji, więc słodko bryka po całym mieszkaniu w kubraczku. Wzięta na ręce głośno mruczy. Wystawia brzuszek do głaskania. A potem chowa się za łóżkiem albo za pralką. Czyli zachowuje się jak na dobrego tymczasa przystało ;)