Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podróże. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą podróże. Pokaż wszystkie posty

środa, 24 lipca 2013

Portugalskie futrzaki

Upały się jeszcze nie skończyły. A wczoraj na dodatek dotarła do nas pocztówka z Krety. Te dwie rzeczy przypomniały mi, że jeszcze Wam nie pokazałam kocio-psich zdjęć z naszej wyprawy do Portugalii, która miała miejsce w grudniu, czyli straaasznie dawno temu.
Jak zwykle na południu Europy, koty i psy spotykaliśmy na każdym kroku. Spacerowały sobie po starych uliczkach albo wygrzewały się na nich i zupełnie nie zwracały uwagi na mijające je samochody. Trochę mnie takie widoki stresowały, ale widocznie i zwierzaki, i kierowcy, są już do tego zjawiska przyzwyczajone :)


Jeśli na ulicy akurat nie udało nam się zauważyć żadnego zwierzaka, wystarczyło zajrzeć na pierwsze lepsze podwórko i niemal pewne było, że gdzieś tam pod suszącym się praniem, pod samochodem albo na samochodzie, na ławeczce albo w innym ciekawym miejscu zastaniemy futrzaka.


Czasem żeby zauważyć psa lub kota, trzeba było spojrzeć troszkę w górę...


...a czasem wystarczyło zwrócić uwagę na malowidła naścienne...

... albo sklepowe wystawy.


Niestety dla południowej Europy jest też charakterystyczne to, że dużo tam bezdomnych zwierząt. Do nas w czasie jednego z jedzonych na zewnątrz obiadów przybłąkał się sympatyczny czarnuch. 


Nazwałam go Omlet, bo dzielnie pomagał mi w jedzeniu. Na szczęście nikt z obsługi nie miał mi za złe, że się dzielę tak cudownym daniem z kotem :) Szkoda mi go było zostawić, ale musieliśmy ruszyć w dalszą drogę.

No a w Lizbonie oczywiście też spotkaliśmy dużo bezdomniaków i nawet wypatrzyliśmy ich budki...

niedziela, 10 lutego 2013

Chiński Nowy Rok

W Chinach rozpoczyna się dzisiaj Rok Wodnego Węża. Z tej okazji wybraliśmy się na paradę, która przeszła ulicami Londynu.


Pomyślałam sobie, że z tej okazji opowiem Wam o zwierzakach, które spotkaliśmy w czasie naszej podróży do Chin w 2009 roku. Jak zapewne wszyscy wiecie, Chińczycy niespecjalnie przejmują się losem zwierząt. Interesują się właściwie tylko tym, jak je złapać i zjeść ;) Opowieści o jedzeniu szczurów i psów nie są przesadzone.

Jedyny chyba wyjątek stanowią pandy, z których Chińczycy są dumni i które uważają za swój skarb narodowy. My odwiedziliśmy te sympatyczne zwierzaki w rezerwacie w Chengdu.


Niestety również w Chengdu widzieliśmy wygłodniałego kota w klatce stojącej przed sklepem spożywczym. Wolę nie wiedzieć, po co tam był. Ale zrobiłam tyle, ile mogłam, czyli nakarmiłam go przez kraty whiskasem. Wierzcie mi, że jeszcze nigdy nie widziałam, żeby kot tak szybko jadł. Gdyby mógł, to zjadłby tego whiskasa razem z opakowaniem i moją ręką...
Przed innym sklepem, gdzieś w wiosce, spotkaliśmy białoburego kota, który na głaskanie reagował przeraźliwym miauczeniem. Pomyślałam, że może nikt wcześniej w ten sposób go nie traktował. Na szczęście po chwili kotek się rozmruczał - może jednak wiedział, o co mi chodzi :)


W czasie całej podróży napatrzyliśmy się na dużo kociej (i psiej, i ogólnie zwierzęcej, i ludzkiej) biedy. Jedyny z tego pożytek to taki, że do domu wróciłam z postanowieniem niejedzenia mięsa :) Postanowienia do tej pory się trzymam ;)


Właściwie jedynym zadbanym kotem, którego spotkaliśmy w Chinach, był hotelowy rudzielec.

czwartek, 6 września 2012

Podróż - cz. 4: Dover - Londyn

Przez opóźnienie promu uciekł nam pociąg, na który mieliśmy zarezerwowane bilety. Prawie spóźniliśmy się również na kolejny pociąg, który był już ostatnim jadącym tego dnia do Londynu. Żeby uniknąć przymusowego spędzenia nocy na dworcu kolejowym w Dover, wzięliśmy taksówkę i udało nam się niemal w ostatniej chwili zdążyć. Grzanka była lekko zdziwiona, dlaczego tak się spieszymy, co znowu się dzieje, czemu znowu jedziemy samochodem, a potem pociągiem. Siedziała cały czas w transporterku albo na moich kolanach i nawet nie chciało jej się zwiedzać nowego terenu. Wcale jej się nie dziwię, jeśli wezmę pod uwagę, że Brytyjczycy w sobotni wieczór zachowują się bardzo głośno – również ci podróżujący pociągami. 


W Londynie wysiedliśmy na stacji Stratford International, czyli w samym centrum Paraolimpiady. Kiedy więc drzwi od pociągu się otworzyły, a tłum ludzi zobaczył, że w transporterze jest kot, usłyszeliśmy głośne, pełne zachwytu: „Ooooo” :) To chyba znak, że również w Wielkiej Brytanii Grzanka zrobi karierę ;)
Do domu jechaliśmy metrem i kolejką miejską z dwiema przesiadkami. Na każdej stacji ktoś nam się bacznie przyglądał. Może wyglądaliśmy dziwnie z kotem w środku nocy w wielkim mieście...
Ok. 1 w nocy dotarliśmy. Po 22 godzinach w drodze – 22 godzinach, w czasie których Grzanka była w sześciu krajach (w Polsce, w Niemczech, w Holandii, w Belgii i we Francji), jechała kilkoma środkami transportu (samochodem, promem, autobusem, taksówką, pociągiem, metrem i kolejką miejską), a nawet windą ;) i co najważniejsze – była bardzo dzielna. A ja jako jej „mama” jestem z niej bardzo dumna!

Cieszy mnie również to, że przez całą podróż Grzance dopisywał apetyt i wcinała suchą karmę. Moje obawy o to, że kicia będzie się bardzo stresować, okazały się nieuzasadnione. Nie wiem, czy jest to zasługa Kalm Aidu, który podawałam jej już dwa dni przed wyjazdem, czy ona po prostu lubi podróżować. Myślę jednak, że warto podawać takie środki kotu przed tak długą podróżą. Według zapewnień weterynarza jest to on całkiem bezpieczny, nie powoduje skutków ubocznych, a wygląda na to, że pomaga.

Uff, to koniec opowieści o naszej podróży... Teraz się aklimatyzujemy. Początki są trochę ciężkie, ale będzie OK, bo jest z nami Grzanka, a nie od dziś wiadomo, że...

środa, 5 września 2012

Podróż - cz. 3: Promowe niespodzianki

Niespodzianka Pierwsza: 
Korek przed terminalem promowym.

Cała dotychczasowa podróż minęła bezproblemowo – ani raz się nie zgubiliśmy (tu ukłony w stronę naszych dzielnych kierowców ;)), nie staliśmy w korkach itp. Tym większe było nasze zdziwienie, kiedy ostatni odcinek drogi pokonywaliśmy w tempie wolniejszym, niż gdybyśmy szli. Już zaczynaliśmy się stresować, bo jako piesi pasażerowie i kot musieliśmy stawić się do odprawy godzinę przed planowanym odejściem promu. A bilety na konkretną godzinę mieliśmy kupione wcześniej przez Internet (polecam takie rozwiązanie wszystkim podróżującym – w innym wypadku może okazać się, że na dany dzień biletów już nie ma...).

Niespodzianka Druga: 
Zmiana godziny odejścia promu.

Kiedy już dotarliśmy na miejsce, udaliśmy się do kasy. W kasie dowiedzieliśmy się, że nasz prom odpłynie pół godziny później, niż to było planowane. Trudno, poczekamy.


Niespodzianka Trzecia: 
Kontrola weterynaryjna.

Od początku podróży niepokój wzbudzało we mnie coś, co szumnie nazywane jest kontrolą weterynaryjną na granicy. Nie byłam pewna, czy taka kontrola jest przeprowadzana przed wejściem na prom, czy po dopłynięciu do Dover i jak dokładnie ona wygląda. Wydawała mi się czymś bardzo skomplikowanym, skoro na lotnisku trzeba za nią zapłacić 150 funtów...
No i przede wszystkim – co, jeśli czegoś nie dopilnowałam i jednak Grzanki nie wpuszczą do Wielkiej Brytanii?
A kontrola wyglądała następująco: W kasie biletowej, w której wymienialiśmy potwierdzenia rezerwacji na bilety, kasjer przejrzał nasze paszporty i paszport Grzanki, a następnie podał nam czytnik mikroczipów i kazał nam sczytać czip naszego kota. Spojrzał, czy sczytany numer zgadza się z numerem w paszporcie i... koniec. Zdziwieni pytaliśmy, czy mamy jeszcze się spodziewać jakiejś kontroli po przypłynięciu do Wielkiej Brytanii, ale okazało się, że to już wszystko :)

Niespodzianka Czwarta: 
Ratunku! Zabierają nam Grzankę!

Stało się to, czego się obawiałam. Wiedziałam wcześniej, że osoby, które podróżują samochodami ze zwierzakami, mają obowiązek te zwierzaki zostawić w pojazdach na czas podróży promem, a sami przejść na pokład. Wierzyłam jednak, że my, jako piesi pasażerowie, będziemy mogli jakoś wejść na pokład z Grzanką. Okazało się, że nie. Przy wsiadaniu na prom bardzo miły pan z obsługi wziął od nas transporter, a widząc moją przerażoną minę, zapewnił nas żarliwie, że dobrze zaopiekują się naszym kotem. Nie miałam wyjścia – musiałam ją oddać. Adam przekonywał mnie oczywiście, że to tylko 1,5 godziny, ale wiecie, jak to jest... Nie wiem, kto był bardziej zestresowany – Grzanka czy ja. Na dodatek odejście promu opóźniło się o kolejne pół godziny...

Niespodzianka Piąta: 
Dopłynęliśmy! Grzanka przeżyła i wygląda na tylko trochę przestraszoną! 
Jesteśmy w Dover! W Wielkiej Brytanii! :)

Tak minęło pierwsze 19 godzin naszej podróży. Zostały jeszcze trzy. O nich będzie tradycyjnie – w następnym poście ;)

PS Ostatnio dostałam maila z firmy promowej - poinformowano mnie, że nie ma już możliwości, by pasażerowie pieszy podróżowali ze zwierzakami. Zwierzaki podczas podróży mają być w samochodzie właściciela, czyli nie masz samochodu = nie możesz wziąć zwierzaka :(

wtorek, 4 września 2012

Podróż - cz. 2: Kraków - Calais

Wczoraj pisałam o trzech opcjach przejazdu do Londynu, które rozważaliśmy. W końcu nie wybraliśmy żadnej z nich, bo albo za długa podróż, albo za dużo stresu... Na szczęście pojawiła się czwarta możliwość –a to za sprawą moich rodziców, którzy postanowili podrzucić nas na prom do Calais :)
Ale od początku.

Z Krakowa wyruszyliśmy w piątek po południu samochodem mojego teścia. Cały nasz dobytek, którego nie zdążyliśmy albo nie zdołaliśmy sprzedać, wyrzucić ani rozdać, pojechał razem z nami do Mysłowic do rodziców i będzie tam na nas czekał do naszego powrotu (czyli do niewiadomokiedy ;)).
To było pierwsze 80 km naszej podróży. Grzanka w samochodzie trochę się stresowała i miauczała, a ja zastanawiałam się, jak przetrwa 1420 km, które będzie musiała przejechać następnego dnia...


W nocy z piątku na sobotę wyruszyliśmy z Mysłowic już w podróż „właściwą”. Na początku Grzanka była troszkę zdziwiona, czemu wstajemy o trzeciej w nocy (zwykle właśnie o tej porze próbuje nas obudzić, a my się na nią denerwujemy) i znowu wsiadamy do jakiejś dziwnej blaszanej puszki. Po chwili jednak stwierdziła, że podróż jest całkiem ciekawa i nie warto siedzieć w transporterku. Czas spędzała więc zwiedzając samochód, wynajdując coraz to nowe miejsca, w których można się było położyć albo obserwując z wielkim zdziwieniem mijane przez nas pojazdy (największe zainteresowanie budziły w niej kampery).


Po dwóch postojach, podczas których wypuszczałam ją na trawkę, uznała, że jednak woli zostawać w aucie. Ja jednak nie dawałam za wygraną. Przecież wiozłam całą drogę kuwetę i 5 litrów żwirku i na każdym postoju próbowałam ją zachęcić do skorzystania z tego ustrojstwa. Nie udało mi się jej jednak przekonać. Uparła się, że lepszym pomysłem jest załatwienie się na ręcznik, którym wyłożony był transporterek. No cóż – można i tak... ;)


Postoje były też okazją dla Grzanki, żeby zwrócić na siebie uwagę innych podróżnych. W Niemczech spotkaliśmy się z bardzo miłym przyjęciem, a kicia zaskoczyła nas tym, że podeszła do obcych ludzi, żeby się połasić, a nawet chciała wskoczyć do ich samochodu. Niestety oni nie mówili po angielsku, a my niewiele rozumiemy po niemiecku. Właściwie zrozumiałam tylko, że mają w domu trzy koty (pewnie ich zapach przyciągnął Grzankę) i że nasza kotka jest schön (miła/ładna).


Po jakimś czasie podróż zaczęła się dłużyć i nam, i futrzakowi. Futrzak zwinął się w kłębek w transporterku i tylko co jakiś czas wyglądał z niego, żeby skontrolować kierowcę, czy jedzie z odpowiednią prędkością, a my odliczaliśmy kilometry, jakie zostały nam do Calais i przesiadki na prom...

Na miejsce dotarliśmy po ok. 14 godzinach w samochodzie. Do tej pory wszystko szło zgodnie z planem, ale w Calais czekały nas niespodzianki... O nich będzie w następnej części :)

poniedziałek, 3 września 2012

Podróż - cz. 1: Przygotowania

W nocy z soboty na niedzielę, po 22 godzinach w drodze dotarliśmy do naszego nowego domu. Ta podróż wymagała wielu przygotowań. Tak, jak pisałam wcześniej, najpierw wybraliśmy się z Grzanką do weterynarza po paszport. Przy okazji zaszczepiliśmy ją przeciw wściekliźnie (należy zrobić to co najmniej 21 dni przed wyjazdem) oraz wszczepiliśmy jej mikroczip.
Jeżeli ktoś wybiera się ze swoim kotem za granicę, to dobrze jest załatwić te trzy rzeczy jednocześnie. A na pewno nie ma sensu najpierw szczepić przeciw wściekliźnie, a potem czipować, bo w takim wypadku szczepienie powinno być powtórzone...
Kolejną wizytę u weterynarza zaliczyliśmy 2 dni przed wyjazdem. Tym razem Grzanka została odtasiemczona i podano jej środek przeciw kleszczom.
Na szczęście nie trzeba załatwiać nic więcej. Nie są już potrzebne badania poziomu przeciwciał itp.


Wizyty u weterynarza to nie problem, ale wybór środka transportu przysporzył nam wielu stresów. Zrobiliśmy research i uznaliśmy, że mamy trzy opcje:

1) Samolot. Niestety żadne linie lotnicze nie umożliwiają transportu zwierzaka w kabinie pasażerskiej do Wielkiej Brytanii. Jest to związane z prawem obowiązującym na terenie UK i nie da się tego w żaden sposób obejść. Niektóre linie lotnicze oferują przewóz zwierzaków jako cargo. Takim transportem zajmuje się kilka firm. My kontaktowaliśmy się z firmą AirTrans, której przedstawiciel zapewnił nas, że zwierzęta podróżują w bardzo dobrych warunkach, w klimatyzowanym, wyciszonym pomieszczeniu. Koszt takiej „przyjemności” to 1300 zł + 150 funtów. Już mieliśmy się zdecydować (z ciężkim sercem, ale cóż...), kiedy okazało się, że Grzanka musiałaby zostać „nadana” w Krakowie rano, poleciałaby z przesiadką w Warszawie i odebrać moglibyśmy ją w Londynie dopiero wieczorem... Uznaliśmy, że 12 godzin bez nas to dla niej (albo „bez niej to dla nas...” ;)) za dużo i zrezygnowaliśmy z tego pomysłu.

2) Bus. W busach firm oferujących „przewóz osób i zwierząt” do Wielkiej Brytanii, koty mogą podróżować „na kolanach” opiekuna. Koszt to ok. za kota 600 zł + ok. 400 zł za osobę. Czas podróży: 28 godzin.

3) Samochód. To na pewno najwygodniejsza opcja, jeżeli ma się swój samochód, który chciałoby się zabrać ze sobą na emigrację i dwóch kierowców (w tym co najmniej jednego, który nie boi się jeździć po lewej stronie ;)). My nie chcieliśmy zabierać ze sobą auta i nie mieliśmy dwóch kierowców, więc ta opcja odpadła. Gdyby jednak ktoś się zdecydował jechać w ten sposób, to warto wiedzieć, że przez Kanał La Manche można przepłynąć promem (wtedy zwierzak zostaje przez całą podróż w samochodzie, a ludzie muszą samochód opuścić i udać się na górny pokład). Można również przejechać tunelem pod Kanałem. W obu przypadkach za bilet dla zwierzaka trzeba zapłacić 15 funtów.

Co Wy byście wybrali? :)
Jaką my podjęliśmy decyzję, dowiecie się już w następnym poście ;)

Więcej przydatnych informacji na temat podróżowania ze zwierzakami możecie znaleźć na stronie Głównego Inspektoratu Weterynarii: http://www.wetgiw.gov.pl/ w dziale Podróże ze zwierzętami towarzyszącymi.

wtorek, 13 marca 2012

Koty w Rzymie

Urlop się skończył, powoli i niechętnie wracamy do codzienności. 
Przyszedł więc czas, żeby Wam opowiedzieć o kotach, które spotkaliśmy w Rzymie. A spotykaliśmy je w różnych miejscach. Najczęściej w ruinach, gdzie wygrzewały się na słoneczku. Widzieliśmy, że zawsze w pobliżu miały miski z wodą i suchym jedzonkiem, co oczywiście bardzo nas cieszyło :) Zdarzali się też turyści, którzy na teren starożytnych ruin wrzucali specjalnie dla futrzaków kawałki hamburgerów... Cóż - liczą się intencje ;)


Trochę mniej energiczne koty spotkaliśmy natomiast w Muzeach Watykańskich ;)


Jednak najczęściej odwiedzanym przez miłośników kotów miejscem w Rzymie jest ich ostoja na cmentarzu niekatolickim w dzielnicy Testaccio. Oczywiście udaliśmy się tam i my ;) Okazało się, że koty mają się tam bardzo dobrze i niemal wszystkie są grubiutkie. Przechadzają się swobodnie pomiędzy pomnikami albo skaczą z jednego nagrobka na inny.

W jednym z zakątków cmentarza wolontariusze poustawiali drewniane, wyłożone polarem domki dla kotów.


Więcej o rzymskiej ostoi kotów można przeczytać tutaj.

A wczoraj o piątej rano na lotnisku czekał na nas bury kotek. Jeśli ktoś z Was będzie w Ciampino w najbliższym czasie, dajcie znać, czy nadal tam mieszka. I czy nadal ma tyle liści w futerku ;)

czwartek, 5 stycznia 2012

Niespodzianka!

Już Wam mogę napisać! Maitai i Neska pojechali dzisiaj do nowego domu! Razem! 

Maitai - tymczas, który był u nas najdłużej (prawie 3 miesiące)...


...i Neska, która dopiero niedawno przestała się nas bać. 


I wspólnie im się poszczęściło! 
A ja się oczywiście bardzo cieszę, ale... Smutno mi też. Bo się przyzwyczaiłam do tego, że Maitai mi mruczy do ucha na dobranoc i że rano przychodzi się przytulać. I będzie mi brakowało Neski, która za mną chodziła po mieszkaniu i obserwowała, co robię, a czasami nawet odważyła się podejść i pacnąć mnie łapką. No cóż... 

Martwiłam się o to, jak Neska zareaguje na nowe miejsce (bo Maitai jest przyzwyczajony do przeprowadzek, a ona nie), ale od razu zaczęli razem zwiedzać mieszkanie i wcale się nie bali. Myślę, że czeka ich tam samo dobro.
A w nowym domu dostali też nowe imiona. Teraz już nie są Majtkiem i Neską - są Ignacym i Izabelą (czyli Ignasiem i Izą). 
Nowy dom, nowa Pani, nowe imiona... Całkiem nowe życie! Życzcie im powodzenia! :)

Tymczasy już w nowym domu, Grzanka zostaje z Atmosem pod opieką cioci Eweliny ;), a my możemy spokojnie jechać na długi weekend. 
Česká Republika wzywa! :)

poniedziałek, 14 listopada 2011

Koci Cypr

Dzisiaj rano wróciliśmy z Cypru. Spędziliśmy tam dziewięć ciepłych i słonecznych dni. Wypoczęliśmy, ale nawet na chwilę nie zapomnieliśmy o kotach. A to dlatego, że jest ich tam pełno – do wyboru, do koloru. Białe, czarne, biało-czarne, rudo-białe, rude, szylkretki, tricolorki, dymne, bure, szare, szaro-rude, buro-białe. Długo- i krótkowłose. Kocie noworodki, kociątka, podrostki i dorosłe. Wysterylizowane i niewysterylizowane. Zdrowe, chore, wychudzone, grube i w ciąży. Portowe, uliczne, osiedlowe, ogrodowe, restauracyjne, parkingowe, górskie i leśne. Wszystkie łączy to, że życie spędzają pod chmurką. Niektóre są dokarmiane przez turystów albo brytyjskich emerytów (to głównie oni przyjeżdżają na Cypr, żeby się opiekować zwierzętami). Niektóre żyją w zaciszu ogrodów przy meczetach albo klasztorach. Inne biegają po ulicach nierzadko przypłacając to życiem.

Kot leśno-górski

Na pierwszą dużą grupę kotów trafiliśmy już godzinę po przylocie przy meczecie Hala Sultan Tekke w Larnace. Mruczące stado dopadło nas, kiedy zastanawialiśmy się, którędy dalej iść.

 Koty przy meczecie Hala Sultan Tekke

Koty przy meczecie Hala Sultan Tekke

Potem było kotów coraz więcej i więcej. Aż pewnego dnia Adam zaproponował, żebyśmy wybrali się do klasztoru Agios Nikolaos ton Gaton (Św. Mikołaja od Kotów). Zaintrygowała nas ta nazwa. Okazało się, że według legendy, klasztor został założony w IV wieku przez św. Helenę – matkę Konstantyna Wielkiego. Kiedy przybyła ona na wyspę, zauważyła, że jest tam mnóstwo węży. Aby się ich pozbyć sprowadziła na Cypr tysiące kotów. Zamieszkały one w pobliżu klasztoru, a potem rozprzestrzeniły się na całą wyspę. Do tej pory w klasztornych ogrodach żyją dziesiątki kotów.


Zanim jednak dotarliśmy do klasztoru, naszą uwagę przykuł znak „Cat’s Sanctuary”. Wiedzieni ciekawością dotarliśmy do schroniska dla kotów prowadzonego przez fundację Malcolm Cat Protection Society. W schronisku znajduje się obecnie 120 kotów, co oznacza, że jest ono przepełnione. Wolontariusze pokazali nam pomieszczenia, w których przebywają kocięta, izolatki dla kotów chorych i po zabiegach, „zagrodę”, w której mieszkają koty dzikie i inną, należącą do kotów niepełnosprawnych – ślepych, bez łapek itp. A koty przywitały nas oczywiście bardzo ufnie i trochę natrętnie ;)

Kocie Sanktuarium

 Kocie Sanktuarium

 Kocie Sanktuarium

Kocie Sanktuarium

Więcej o sanktuarium możecie przeczytać tutaj: http://www.malcolmcat.org/
W pobliżu klasztoru jest również Koci Przylądek (Cape Gata), na którym stacjonują wojska brytyjskie i który można zobaczyć tylko z daleka.

Aha, no i udało mi się spróbować prawdziwego maitaia. Był całkiem smaczny, ale ja i tak wolę naszego burasa!

wtorek, 23 sierpnia 2011

Gruzja

Po sześciu dniach w Gruzji nadszedł czas powrotu. Wracało się ciężko, bo musieliśmy porzucić piękne widoki, gościnnych ludzi, pyszne jedzenie i wino... 

 
Jednak, żeby sobie przedłużyć trochę gruzińskie klimaty, w weekend przygotowałam kilka tamtejszych przekąsek - bakłażany z orzechami, pieczarki z masłem czosnkowym i sałatkę gruzińską.
Gdyby ktoś też miał ochotę, to poniżej przepisy:

Bakłażany z orzechami (bardridżiani)
Składniki: 1 bakłażan, 10 dkg orzechów włoskich, 3 ząbki czosnku, 2 łyżki oliwy.
Przygotowanie: Bakłażana kroimy na pół i nacinamy, potem skrapiamy oliwą i wstawiamy do piekarnika na ok. 30 minut. Orzechy i czosnek miksujemy razem. Z upieczonych bakłażanów wycinamy miąższ i mieszamy go z masą orzechowo-czosnkową. Wypełniamy bakłażany masą i wkładamy do piekarnika jeszcze na 10 minut. Można posypać startym serem kozim.
Źródło: tutaj 

Pieczarki z masłem czosnkowym
Składniki: 16 pieczarek, kostka masła, cytryna, 5-6 ząbków czosnku, 1/2 pęczku posiekanej natki pietruszki, sól, pieprz
Przygotowanie: Masło ucieramy na krem i mieszamy z przeciśniętym przez praskę czosnkiem, sokiem z 1/2 cytryny, oraz posiekaną natką pietruszki. Doprawiamy solą i pieprzem. Pieczarki myjemy, osuszamy, usuwamy trzonki, a kapelusze skrapiamy pozostałym sokiem z 1/2 cytryny. Żaroodporną formę wykładamy folią aluminiową, układamy pieczarki, a każdy kapelusz napełniamy masłem czosnkowym. Piekarnik nagrzewamy do 220 stopni i zapiekamy pieczarki przez 20 minut.
Źródło: tutaj

Sałatka gruzińska
Składniki: 2 pomidory, 1 ogórek, 1 mała cebula, posiekane orzechy włoskie, sól, pieprz, bazylia, kolendra, olej słonecznikowy. 
Przygotowanie: pokroić, wymieszać, zjeść :)
Źródło: tutaj

Nie będę opisywać naszego wyjazdu, bo Adam ma zamiar to zrobić. Zachęcam jednak do obejrzenia zdjęć :)
A na koniec pochwalę się, że w gruzińskiej akcji pocztówkowej wzięło udział 16 osób i udało nam się uzbierać 300 zł - oczywiście na sterylki dla bezdomniaków.

czwartek, 11 sierpnia 2011

Warszawa

Wczoraj odwieźliśmy Rakiję i Kawę do Ani, a Grzankę i Atmosa oddaliśmy Karolinie i Arturowi pod opiekę i wieczorem wyruszyliśmy do Warszawy. To nasz pierwszy i jedyny przystanek na drodze do Gruzji. 
W podróży pociągiem towarzyszyła nam urocza jamniczka - Becia. Po miesiącu spędzonym w krakowskim schronisku i tygodniu w domu tymczasowym znalazła stały dom właśnie w Warszawie. A skoro jechaliśmy, to czemu mielibyśmy nie pomóc w transporcie. Psinka całą drogę była grzeczna, czasem tylko zaczynała się stresować i trzeba ją było mocniej przytulać. Na szczęście obyło się bez podawania leków, które miałam na wszelki wypadek przygotowane. Teraz jamniczka jest już w swoim własnym domku :)
Powiem Wam, że to jest bardzo fajne uczucie, jak sobie człowiek uświadomi, jak niewiele wystarczy zrobić, żeby komuś pomóc :)

Fotka jest z forum dogomania, bo ja nie chciałam dodatkowo stresować Beci podczas podróży ;)

A w Warszawie zatrzymaliśmy się u Basi. Wieczorne picie wina zakończyło się oczywiście pomysłem na kolejną wspólną podróż. Dokąd - tego na razie nie będę zdradzać. Ale pomysł przepity = zatwierdzony ;D
Dzisiaj odwiedzamy nasze ulubione warszawskie miejsca, jak np. Czułego Barbarzyńcę,. Wieczorem wylatujemy :D