Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wielka Brytania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wielka Brytania. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 4 marca 2013

Laptop z Cantenbury

Nieco ponad tydzień temu, w sobotę, wybraliśmy się na wycieczkę do Cantenbury i Whitstable. Było zimno jak-nie-wiem-co, ale wyjazd i tak możemy zaliczyć do udanych. Zwiedziliśmy najważniejszą katedrę anglikańską, powłóczyliśmy sie po wąskich uliczkach i zajrzeliśmy nawet na plażę (wprawdzie tylko na chwilę, bo było bardzo wietrznie, ale lepsze to, niż nic). 


Wcale bym Wam o tym nie pisała, bo blog jest o kotach, a nie o podróżach, gdyby nie to, że w katedrze w Cantenbury na krużgankach były miseczki i posłanko, a wewnątrz - w miejscu męczeństwa św. Tomasza Becketta - na krześle przy grzejniku spał i łaskawie pozwalał się głaskać kot o imieniu Laptop :)

czwartek, 6 września 2012

Podróż - cz. 4: Dover - Londyn

Przez opóźnienie promu uciekł nam pociąg, na który mieliśmy zarezerwowane bilety. Prawie spóźniliśmy się również na kolejny pociąg, który był już ostatnim jadącym tego dnia do Londynu. Żeby uniknąć przymusowego spędzenia nocy na dworcu kolejowym w Dover, wzięliśmy taksówkę i udało nam się niemal w ostatniej chwili zdążyć. Grzanka była lekko zdziwiona, dlaczego tak się spieszymy, co znowu się dzieje, czemu znowu jedziemy samochodem, a potem pociągiem. Siedziała cały czas w transporterku albo na moich kolanach i nawet nie chciało jej się zwiedzać nowego terenu. Wcale jej się nie dziwię, jeśli wezmę pod uwagę, że Brytyjczycy w sobotni wieczór zachowują się bardzo głośno – również ci podróżujący pociągami. 


W Londynie wysiedliśmy na stacji Stratford International, czyli w samym centrum Paraolimpiady. Kiedy więc drzwi od pociągu się otworzyły, a tłum ludzi zobaczył, że w transporterze jest kot, usłyszeliśmy głośne, pełne zachwytu: „Ooooo” :) To chyba znak, że również w Wielkiej Brytanii Grzanka zrobi karierę ;)
Do domu jechaliśmy metrem i kolejką miejską z dwiema przesiadkami. Na każdej stacji ktoś nam się bacznie przyglądał. Może wyglądaliśmy dziwnie z kotem w środku nocy w wielkim mieście...
Ok. 1 w nocy dotarliśmy. Po 22 godzinach w drodze – 22 godzinach, w czasie których Grzanka była w sześciu krajach (w Polsce, w Niemczech, w Holandii, w Belgii i we Francji), jechała kilkoma środkami transportu (samochodem, promem, autobusem, taksówką, pociągiem, metrem i kolejką miejską), a nawet windą ;) i co najważniejsze – była bardzo dzielna. A ja jako jej „mama” jestem z niej bardzo dumna!

Cieszy mnie również to, że przez całą podróż Grzance dopisywał apetyt i wcinała suchą karmę. Moje obawy o to, że kicia będzie się bardzo stresować, okazały się nieuzasadnione. Nie wiem, czy jest to zasługa Kalm Aidu, który podawałam jej już dwa dni przed wyjazdem, czy ona po prostu lubi podróżować. Myślę jednak, że warto podawać takie środki kotu przed tak długą podróżą. Według zapewnień weterynarza jest to on całkiem bezpieczny, nie powoduje skutków ubocznych, a wygląda na to, że pomaga.

Uff, to koniec opowieści o naszej podróży... Teraz się aklimatyzujemy. Początki są trochę ciężkie, ale będzie OK, bo jest z nami Grzanka, a nie od dziś wiadomo, że...

środa, 5 września 2012

Podróż - cz. 3: Promowe niespodzianki

Niespodzianka Pierwsza: 
Korek przed terminalem promowym.

Cała dotychczasowa podróż minęła bezproblemowo – ani raz się nie zgubiliśmy (tu ukłony w stronę naszych dzielnych kierowców ;)), nie staliśmy w korkach itp. Tym większe było nasze zdziwienie, kiedy ostatni odcinek drogi pokonywaliśmy w tempie wolniejszym, niż gdybyśmy szli. Już zaczynaliśmy się stresować, bo jako piesi pasażerowie i kot musieliśmy stawić się do odprawy godzinę przed planowanym odejściem promu. A bilety na konkretną godzinę mieliśmy kupione wcześniej przez Internet (polecam takie rozwiązanie wszystkim podróżującym – w innym wypadku może okazać się, że na dany dzień biletów już nie ma...).

Niespodzianka Druga: 
Zmiana godziny odejścia promu.

Kiedy już dotarliśmy na miejsce, udaliśmy się do kasy. W kasie dowiedzieliśmy się, że nasz prom odpłynie pół godziny później, niż to było planowane. Trudno, poczekamy.


Niespodzianka Trzecia: 
Kontrola weterynaryjna.

Od początku podróży niepokój wzbudzało we mnie coś, co szumnie nazywane jest kontrolą weterynaryjną na granicy. Nie byłam pewna, czy taka kontrola jest przeprowadzana przed wejściem na prom, czy po dopłynięciu do Dover i jak dokładnie ona wygląda. Wydawała mi się czymś bardzo skomplikowanym, skoro na lotnisku trzeba za nią zapłacić 150 funtów...
No i przede wszystkim – co, jeśli czegoś nie dopilnowałam i jednak Grzanki nie wpuszczą do Wielkiej Brytanii?
A kontrola wyglądała następująco: W kasie biletowej, w której wymienialiśmy potwierdzenia rezerwacji na bilety, kasjer przejrzał nasze paszporty i paszport Grzanki, a następnie podał nam czytnik mikroczipów i kazał nam sczytać czip naszego kota. Spojrzał, czy sczytany numer zgadza się z numerem w paszporcie i... koniec. Zdziwieni pytaliśmy, czy mamy jeszcze się spodziewać jakiejś kontroli po przypłynięciu do Wielkiej Brytanii, ale okazało się, że to już wszystko :)

Niespodzianka Czwarta: 
Ratunku! Zabierają nam Grzankę!

Stało się to, czego się obawiałam. Wiedziałam wcześniej, że osoby, które podróżują samochodami ze zwierzakami, mają obowiązek te zwierzaki zostawić w pojazdach na czas podróży promem, a sami przejść na pokład. Wierzyłam jednak, że my, jako piesi pasażerowie, będziemy mogli jakoś wejść na pokład z Grzanką. Okazało się, że nie. Przy wsiadaniu na prom bardzo miły pan z obsługi wziął od nas transporter, a widząc moją przerażoną minę, zapewnił nas żarliwie, że dobrze zaopiekują się naszym kotem. Nie miałam wyjścia – musiałam ją oddać. Adam przekonywał mnie oczywiście, że to tylko 1,5 godziny, ale wiecie, jak to jest... Nie wiem, kto był bardziej zestresowany – Grzanka czy ja. Na dodatek odejście promu opóźniło się o kolejne pół godziny...

Niespodzianka Piąta: 
Dopłynęliśmy! Grzanka przeżyła i wygląda na tylko trochę przestraszoną! 
Jesteśmy w Dover! W Wielkiej Brytanii! :)

Tak minęło pierwsze 19 godzin naszej podróży. Zostały jeszcze trzy. O nich będzie tradycyjnie – w następnym poście ;)

PS Ostatnio dostałam maila z firmy promowej - poinformowano mnie, że nie ma już możliwości, by pasażerowie pieszy podróżowali ze zwierzakami. Zwierzaki podczas podróży mają być w samochodzie właściciela, czyli nie masz samochodu = nie możesz wziąć zwierzaka :(

poniedziałek, 3 września 2012

Podróż - cz. 1: Przygotowania

W nocy z soboty na niedzielę, po 22 godzinach w drodze dotarliśmy do naszego nowego domu. Ta podróż wymagała wielu przygotowań. Tak, jak pisałam wcześniej, najpierw wybraliśmy się z Grzanką do weterynarza po paszport. Przy okazji zaszczepiliśmy ją przeciw wściekliźnie (należy zrobić to co najmniej 21 dni przed wyjazdem) oraz wszczepiliśmy jej mikroczip.
Jeżeli ktoś wybiera się ze swoim kotem za granicę, to dobrze jest załatwić te trzy rzeczy jednocześnie. A na pewno nie ma sensu najpierw szczepić przeciw wściekliźnie, a potem czipować, bo w takim wypadku szczepienie powinno być powtórzone...
Kolejną wizytę u weterynarza zaliczyliśmy 2 dni przed wyjazdem. Tym razem Grzanka została odtasiemczona i podano jej środek przeciw kleszczom.
Na szczęście nie trzeba załatwiać nic więcej. Nie są już potrzebne badania poziomu przeciwciał itp.


Wizyty u weterynarza to nie problem, ale wybór środka transportu przysporzył nam wielu stresów. Zrobiliśmy research i uznaliśmy, że mamy trzy opcje:

1) Samolot. Niestety żadne linie lotnicze nie umożliwiają transportu zwierzaka w kabinie pasażerskiej do Wielkiej Brytanii. Jest to związane z prawem obowiązującym na terenie UK i nie da się tego w żaden sposób obejść. Niektóre linie lotnicze oferują przewóz zwierzaków jako cargo. Takim transportem zajmuje się kilka firm. My kontaktowaliśmy się z firmą AirTrans, której przedstawiciel zapewnił nas, że zwierzęta podróżują w bardzo dobrych warunkach, w klimatyzowanym, wyciszonym pomieszczeniu. Koszt takiej „przyjemności” to 1300 zł + 150 funtów. Już mieliśmy się zdecydować (z ciężkim sercem, ale cóż...), kiedy okazało się, że Grzanka musiałaby zostać „nadana” w Krakowie rano, poleciałaby z przesiadką w Warszawie i odebrać moglibyśmy ją w Londynie dopiero wieczorem... Uznaliśmy, że 12 godzin bez nas to dla niej (albo „bez niej to dla nas...” ;)) za dużo i zrezygnowaliśmy z tego pomysłu.

2) Bus. W busach firm oferujących „przewóz osób i zwierząt” do Wielkiej Brytanii, koty mogą podróżować „na kolanach” opiekuna. Koszt to ok. za kota 600 zł + ok. 400 zł za osobę. Czas podróży: 28 godzin.

3) Samochód. To na pewno najwygodniejsza opcja, jeżeli ma się swój samochód, który chciałoby się zabrać ze sobą na emigrację i dwóch kierowców (w tym co najmniej jednego, który nie boi się jeździć po lewej stronie ;)). My nie chcieliśmy zabierać ze sobą auta i nie mieliśmy dwóch kierowców, więc ta opcja odpadła. Gdyby jednak ktoś się zdecydował jechać w ten sposób, to warto wiedzieć, że przez Kanał La Manche można przepłynąć promem (wtedy zwierzak zostaje przez całą podróż w samochodzie, a ludzie muszą samochód opuścić i udać się na górny pokład). Można również przejechać tunelem pod Kanałem. W obu przypadkach za bilet dla zwierzaka trzeba zapłacić 15 funtów.

Co Wy byście wybrali? :)
Jaką my podjęliśmy decyzję, dowiecie się już w następnym poście ;)

Więcej przydatnych informacji na temat podróżowania ze zwierzakami możecie znaleźć na stronie Głównego Inspektoratu Weterynarii: http://www.wetgiw.gov.pl/ w dziale Podróże ze zwierzętami towarzyszącymi.

poniedziałek, 20 sierpnia 2012

Długi weekend w Londynie

Ostatnie pięć dni spędziliśmy w Londynie. Grzance było trochę smutno, że tym razem nie jedzie z nami. Musieliśmy jej wytłumaczyć, że nie może lecieć samolotem w reklamówce ;) I tym razem zgodziła się zostać. Pod warunkiem, że we wrześniu ją zabierzemy.


Za to Nutka w ogóle nie wykazała zainteresowania i postanowiła się przespać.


W Londynie załatwiliśmy kilka Bardzo Ważnych Spraw, a potem mieliśmy czas, żeby trochę połazić i pogapić się na wszędobylskie wiewiórki.


Całkiem przypadkiem trafiliśmy też do schroniska dla psów i kotów. Niestety kociarnia była akurat zamknięta z przyczyn technicznych. Odwiedziliśmy więc pieski - szkoda tylko, że nie można było się z nimi bawić ani ich głaskać... A do kotów jeszcze zajrzymy na pewno :)

poniedziałek, 13 sierpnia 2012

Zmiany, zmiany...

Podjęliśmy decyzję - przeprowadzamy się! 
Ale to nie jest taka zwykła przeprowadzka, bo... zagraniczna! 
W związku z tym w Grzankowie zapanowało zamieszanie. Powoli załatwiamy formalności niezbędne do tego, żeby Grzaneczka mogła wjechać na teren Wielkiej Brytanii. 
Mamy już paszport...


Wprawdzie brakuje w nim jeszcze zdjęcia, ale pracujemy nad tym ;)


Grzanka jest już również szczęśliwą "nosicielką" mikroczipa oraz została zaszczepiona na wściekliznę.


Przed wyjazdem musimy jeszcze raz zgłosić się do weterynarza, żeby załatwić resztę formalności. Najbardziej martwi nas jednak to, jak Grzanka przetrwa sam przejazd/przelot do Londynu. Chcielibyśmy zaoszczędzić jej stresu i wahamy się, jaka opcja będzie dla niej najlepsza, więc jeśli ktoś z Was, drodzy Czytelnicy, ma jakieś doświadczenia w tej kwestii, to odezwijcie się! :)