poniedziałek, 14 listopada 2011

Koci Cypr

Dzisiaj rano wróciliśmy z Cypru. Spędziliśmy tam dziewięć ciepłych i słonecznych dni. Wypoczęliśmy, ale nawet na chwilę nie zapomnieliśmy o kotach. A to dlatego, że jest ich tam pełno – do wyboru, do koloru. Białe, czarne, biało-czarne, rudo-białe, rude, szylkretki, tricolorki, dymne, bure, szare, szaro-rude, buro-białe. Długo- i krótkowłose. Kocie noworodki, kociątka, podrostki i dorosłe. Wysterylizowane i niewysterylizowane. Zdrowe, chore, wychudzone, grube i w ciąży. Portowe, uliczne, osiedlowe, ogrodowe, restauracyjne, parkingowe, górskie i leśne. Wszystkie łączy to, że życie spędzają pod chmurką. Niektóre są dokarmiane przez turystów albo brytyjskich emerytów (to głównie oni przyjeżdżają na Cypr, żeby się opiekować zwierzętami). Niektóre żyją w zaciszu ogrodów przy meczetach albo klasztorach. Inne biegają po ulicach nierzadko przypłacając to życiem.

Kot leśno-górski

Na pierwszą dużą grupę kotów trafiliśmy już godzinę po przylocie przy meczecie Hala Sultan Tekke w Larnace. Mruczące stado dopadło nas, kiedy zastanawialiśmy się, którędy dalej iść.

 Koty przy meczecie Hala Sultan Tekke

Koty przy meczecie Hala Sultan Tekke

Potem było kotów coraz więcej i więcej. Aż pewnego dnia Adam zaproponował, żebyśmy wybrali się do klasztoru Agios Nikolaos ton Gaton (Św. Mikołaja od Kotów). Zaintrygowała nas ta nazwa. Okazało się, że według legendy, klasztor został założony w IV wieku przez św. Helenę – matkę Konstantyna Wielkiego. Kiedy przybyła ona na wyspę, zauważyła, że jest tam mnóstwo węży. Aby się ich pozbyć sprowadziła na Cypr tysiące kotów. Zamieszkały one w pobliżu klasztoru, a potem rozprzestrzeniły się na całą wyspę. Do tej pory w klasztornych ogrodach żyją dziesiątki kotów.


Zanim jednak dotarliśmy do klasztoru, naszą uwagę przykuł znak „Cat’s Sanctuary”. Wiedzieni ciekawością dotarliśmy do schroniska dla kotów prowadzonego przez fundację Malcolm Cat Protection Society. W schronisku znajduje się obecnie 120 kotów, co oznacza, że jest ono przepełnione. Wolontariusze pokazali nam pomieszczenia, w których przebywają kocięta, izolatki dla kotów chorych i po zabiegach, „zagrodę”, w której mieszkają koty dzikie i inną, należącą do kotów niepełnosprawnych – ślepych, bez łapek itp. A koty przywitały nas oczywiście bardzo ufnie i trochę natrętnie ;)

Kocie Sanktuarium

 Kocie Sanktuarium

 Kocie Sanktuarium

Kocie Sanktuarium

Więcej o sanktuarium możecie przeczytać tutaj: http://www.malcolmcat.org/
W pobliżu klasztoru jest również Koci Przylądek (Cape Gata), na którym stacjonują wojska brytyjskie i który można zobaczyć tylko z daleka.

Aha, no i udało mi się spróbować prawdziwego maitaia. Był całkiem smaczny, ale ja i tak wolę naszego burasa!

piątek, 4 listopada 2011

Co to w ogóle za imię ten... Maitai? ;)

A czy Wy wiecie, co to tak naprawdę jest Maitai? Ja do dzisiaj nie wiedziałam, ale ponieważ jestem już w coraz bardziej urlopowym nastroju (wieczorem wylot! :D), postanowiłam sprawdzić, od jakiego drinka wziął swoje imię nasz kotek. Fotka (z wikipedii) wygląda dobrze:


A serwis DrinkiPrzepisy.pl podaje taki skład:
biały rum (50 ml)
brązowy rum (25 ml)
sok cytrynowy (25 ml)
sok pomarańczowy (25 ml)
sok ananasowy (50 ml)
lód

I wykonanie:
Podane składniki wlać do shakera z lodem, a następnie dokładnie wymieszać. Przelać drink do wysokiej szklanki. Gotowy drink można udekorować plasterkiem ananasa albo cytryny.

Hm… Myślicie, że to jest odpowiedni przepis na naszego burego pieszczocha? Ja bym napisała raczej tak:

Składniki:
mruczenie (0,7 kg)
przytulanie (0,6 kg)
ciekawskość (0,4 kg)
energia (0,4 kg)
apetyt (0,4 kg)
spanie (0,3 kg)

Wykonanie:
Podane składniki wlać do burego futra, a następnie wymieszać. Podawać z ulubioną myszką lub długopisem.

Uwaga: może zawierać śladowe ilości drapania i upierdliwości ;)


Wygląda na to, że drink i kotek są jakby trochę inne, ale łączy je jedno – kiedy się ma z nimi do czynienia można wykrzyknąć: "Maita'i roa ae!" (“Bardzo dobre!”) ;)

Tym alkoholowo-kocim akcentem się z Wami żegnam na trochę ponad tydzień. Przypominam też o cypryjskiej akcji pocztówkowej na Facebooku i na forum miau. Zapraszam. Zróbmy coś razem dla kotów!

czwartek, 3 listopada 2011

Melancholia Maitaia

Maitai na początku czuł się trochę zagubiony, kiedy Daniels zniknął. Nie rozumiał, dlaczego jego brat się przeprowadził, dlaczego już nie mogą się do siebie przytulać i bawić razem. Trzeba mu było tłumaczyć, że teraz Daniels jest szczęśliwszy, bo ma swój dom na zawsze. Już nie jest bezdomny. Musiałam mu też na głos czytać SMSy i maile od Magdy - nowej opiekunki Danielsa, żeby wiedział, że wszystko jest w porządku. Zrozumienie i zaakceptowanie tego faktu przez Maitaia trochę potrwało. 
Na szczęście już przyzwyczaił się do tego, że zamiast do Danielsa przytula się do Grzanki. Już nie wygląda na smutnego, znowu mruczy i chce się bawić.


A może Wy też chcielibyście pobawić się z Maitaiem w któryś jesienny długi wieczór? Kto wie - może tak Wam się spodoba ta zabawa, że ten bury przystojniak zamieszka u któregoś Was... :)

niedziela, 30 października 2011

Ika i Ita już nie na tymczasie

Od wczoraj Musica i Margaritka oficjalnie mają stały dom. Zostają u Martyny i Andrzeja, u których były na tymczasie. W nowym domu mają się do kogo przytulać, bo bardzo dobrze dogadują się z Molly. Nawet termoforka już nie potrzebują - starsza koleżanka im matkuje. Chyba cieszą się też, że nie zostaną rozdzielone. W końcu siostry powinny trzymać się razem ;) 
Nie mam aktualnych fotek kociątek, więc niech będzie starsza - zrobiona jeszcze w czasie ich pobytu u nas. Teraz są równie słodkie, tylko trochę większe :)


Z nowego domu Danielsa też docierają do nas same dobre wieści. Kocurek bardzo dobrze się sprawuje - poluje na myszy (pluszowe oczywiście), łasi się, przytula i mruczy :)

piątek, 28 października 2011

Daniels ma dom!

Dzisiaj Wielki Dzień Danielsa. Rano jeszcze nie wyczuwał co się święci - mruczał jak zwykle i przytulał się do Maitaia. Po południu poczuł pewien niepokój i zaczął gryźć swojego brata. A wieczorem, kiedy przyszli po niego nowi opiekunowie, postanowił popisać się swoimi umiejętnościami myśliwego i biegał po całym mieszkaniu z myszką w zębach. Ulubiona myszka oczywiście później pojechała z nim do nowego domu, żeby mógł dalej za nią biegać i żeby miło wspominał niecałe 2 tygodnie, które u nas spędził :) Teraz trzymamy kciuki za bezproblemową aklimatyzację naszego burasa w nowym domku i czekamy na wieści.

 

A Maitaiowi chyba trochę smutno, że to nie on poszedł do swojego własnego domu. Liczymy na to, że i on wkrótce znajdzie równie sympatycznych nowych opiekunów. A do tego czasu może spokojnie mruczeć u nas :)

piątek, 21 października 2011

Kilka burych newsów ;)

Po dwóch dniach spędzonych w Grzankowie Daniels zaczął dorównywać Maitaiowi miziakowatością. Prawie cały czas chcieliby siedzieć na czyichś kolanach albo chociaż obok kogoś. Kocurki mruczą przy tym jak dwa bure traktory i mówią: "Nie możesz pracować, nie możesz pisać maili, nie możesz jeść śniadania. Masz nas głaskać!" :)


Nadal trudno jest spokojnie sobie przy nich wypić kawę. Całkiem przypadkiem przekonałam się też, że lubią pasztet sojowy...


Grzanka podchodzi do wszystkiego z dystansem i na luzie.


Tylko żółwica Migotka nie rozumie, czego od niej chcą te dwa futrzaki i czemu musi z nimi dzielić swój ulubiony dywan.


A na koniec w tajemnicy powiem Wam, że na horyzoncie pojawił się domek dla jednego z naszych tygrysów. Trzymajcie kciuki, żeby się nie rozmyślił! ;)

wtorek, 18 października 2011

Kotki dwa, szarobure obydwa...

Wczoraj późnym wieczorem dotarły do nas nowe tymczasy. No, właściwie nie takie nowe, bo pod opieką Fundacji są już od lipca, więc mieliśmy okazję się poznać, kiedy były na tymczasie u Ani.

Tym razem zamieszkały z nami dwa bure kocurki. Ale nie bójcie się - nie jest tak trudno ich odróżnić. Cętki mają zupełnie inne. I zupełnie inaczej się zachowują.

A więc przedstawiam:
Pierwszy - Daniels - mniejszy, troszeczkę jeszcze wystraszony i zdystansowany.


Dobrze pozuje do zdjęć, ale nie przepada za głaskaniem.


Drugi - Maitai... Nie będę ukrywać - mówimy na niego Majtek :)


Niesamowity miziak i mruczek. Ładuje się na kolana, łasi do nóg, cały czas chce się przytulać. Nawet zdjęcia nie można mu spokojnie zrobić, bo... łasi się do obiektywu. Majtek wszystko i wszystkich kocha. Ot, taki koci hippis ;)


Pierwsza noc minęła nam spokojnie. Ania chyba tylko zapomniała mi powiedzieć, że chłopcy rano lubią wypić sobie kawę z mlekiem. Nieświadoma niczego, dałam im do picia wodę, sobie zrobiłam kawę i wyszłam z pokoju. Kiedy wróciłam, zobaczyłam coś takiego:


Chłopaki mają imiona alkoholowe. Są braćmi (a może kuzynami, kto wie) Rakii. Teraz czekają nas intensywne poszukiwania domów dla nich, bo kto to widział, żeby Rakija już od miesiąca była w domu stałym, a jej rodzeństwo nadal na tymczasie.

poniedziałek, 17 października 2011

Rakija pozdrawia z Bielska-Białej!

Pamiętacie jeszcze Rakiję? Bryka sobie już od miesiąca w nowym domku. Podbiła serca swoich opiekunów mruczeniem, lizaniem po twarzy i zabawami. Dokazuje z kocim "braciszkiem" Heniem, nie daje mu spać i wyjada mu karmę z miski. Czyli nic się nie zmieniła ;) No, może tylko trochę urosła. Dla tych z Was, którzy są ciekawi, jak teraz wygląda mała Rakisia i chcą się przekonać, że dobrze się czuje w nowym domku, kilka fotek.


Dziękujemy Asi - nowej opiekunce Rakini za fotki :) Cieszymy się, że nasza koteczka jest w tak dobrych rękach!

niedziela, 16 października 2011

Przeprowadzka sióstr M.

No i stało się. Coś, co było ustalone, a jednak mnie zaskoczyło. Ale od początku.
Kiedy braliśmy Ikę, Itę i Milika, ustaliliśmy z Adamem, że wolelibyśmy mieć tylko dwa tymczasy. Z pomocą przyszli Martyna i Andrzej, którzy zaproponowali, że po jakimś czasie przejmą jednego z maluchów. Sprawy potoczyły się jednak trochę inaczej, bo z trzech kociątek zostały dwa :( i właściwie mogłyby po prostu zostać u nas. Jednak skoro już obiecaliśmy Martynie i Andrzejowi tymczasa, to obietnicy postanowiliśmy dotrzymać. I właśnie dziś przyjechali po kociaka. Tylko, że... jakoś nie umieli wybrać, którego chcą wziąć. No i wzięli dwa.
A to bardzo dobrze, bo siostry są wyjątkowo zgrane ;)


A oddzielnie czują się trochę dziwnie...

 

Ita i Ika podobno dobrze zareagowały na zmianę domu. Tylko Molly nie jest zadowolona z tej sytuacji. Trzymamy kciuki, żeby się szybko przyzwyczaiła do szkrabów.

Dla wyjaśnienia tylko dodam, że Margaritka i Musica nadal szukają domu.

A w Grzankowie znowu zapanowała cisza i spokój. I jakaś taka pustka. Już nie ma komu napełniać termoforka na noc. I nikt nam się nie wspina po nogawkach na kolana :( Pocieszam się tylko tym, że dziewczynki są w dobrych rękach i że dzięki temu znowu mogę przygarnąć jakieś futrzaki, które też potrzebują pomocy. 
Czas bez tymczasów jak zwykle nie potrwa długo. Na horyzoncie już pojawiają się kolejne koty... Ale o tym jutro :)

środa, 12 października 2011

Ekspansja maluchów ;)

Minęły już dwa tygodnie, odkąd zamieszkały z nami Margaritka i Musica. Przez ten czas kociątka rozbrykały się na całego. Uznały, że kartonowe pudełko już im nie wystarcza. Potem stwierdziły, że jeden pokój to też zbyt mało. No i w końcu opanowały całe mieszkanie. 


Nauczyły się nawet wspinać na łóżko. Wchodzą za Grzanką do wszystkich szaf (bo Grzanka potrafi je otwierać, a maluchy jeszcze nie), odkrywają co chwilę coś nowego. Są ciekawskie, mruczące i przytulaśne. 
Interesują się przede wszystkim obuwiem i wielkimi myszkami. W wolnych chwilach urządzają bijatyki albo kradną Grzance jedzenie. I nie pozwalają nam się nudzić ani przez chwilę ;)