czwartek, 11 sierpnia 2011

Warszawa

Wczoraj odwieźliśmy Rakiję i Kawę do Ani, a Grzankę i Atmosa oddaliśmy Karolinie i Arturowi pod opiekę i wieczorem wyruszyliśmy do Warszawy. To nasz pierwszy i jedyny przystanek na drodze do Gruzji. 
W podróży pociągiem towarzyszyła nam urocza jamniczka - Becia. Po miesiącu spędzonym w krakowskim schronisku i tygodniu w domu tymczasowym znalazła stały dom właśnie w Warszawie. A skoro jechaliśmy, to czemu mielibyśmy nie pomóc w transporcie. Psinka całą drogę była grzeczna, czasem tylko zaczynała się stresować i trzeba ją było mocniej przytulać. Na szczęście obyło się bez podawania leków, które miałam na wszelki wypadek przygotowane. Teraz jamniczka jest już w swoim własnym domku :)
Powiem Wam, że to jest bardzo fajne uczucie, jak sobie człowiek uświadomi, jak niewiele wystarczy zrobić, żeby komuś pomóc :)

Fotka jest z forum dogomania, bo ja nie chciałam dodatkowo stresować Beci podczas podróży ;)

A w Warszawie zatrzymaliśmy się u Basi. Wieczorne picie wina zakończyło się oczywiście pomysłem na kolejną wspólną podróż. Dokąd - tego na razie nie będę zdradzać. Ale pomysł przepity = zatwierdzony ;D
Dzisiaj odwiedzamy nasze ulubione warszawskie miejsca, jak np. Czułego Barbarzyńcę,. Wieczorem wylatujemy :D

wtorek, 9 sierpnia 2011

Ankieta

Nie wiem, czy zauważyliście, ale po prawej stronie pojawiła się wczoraj krótka i niezbyt odkrywcza ankieta, w której możecie zagłosować na swojego ulubionego bohatera bloga.
Do wyboru oczywiście:

Atmos

Grzanka

Kawa

Molly

Rakija

Zapraszam do głosowania :)

niedziela, 7 sierpnia 2011

Molly

Dokładnie rok temu - 7. sierpnia 2010 roku - przywieźliśmy do mieszkania wynajmowanego na krakowskim Kazimierzu białą kotkę o imieniu Molly. Była to nasza pierwsza tymczaska. Została oddana do schroniska w Rudzie Śląskiej przez wesołą rodzinkę, która postanowiła wyjechać na wakacje. W planach wyjazdowych zabrakło jednak miejsca dla kotki.



Molly mieszkała u nas troszkę ponad miesiąc. W tym czasie przeżyła wiele - koci katar, żółtaczkę, martwicę skóry, zupełny brak apetytu i chęci do życia, przymusowe karmienie ze strzykawki, bardzo częste wizyty u weterynarza... To wszystko spowodowane było porzuceniem przez opiekunów. Wystarczył tydzień spędzony w schronisku. 


Na szczęście mimo wszystkich trudności i stresów, udało nam sie postawić ją na nogi. Teraz mruczy już w swoim własnym domku u Martyny i Andrzeja. Mam nadzieję, że zostanie tak już do końca jej (oby długiego) kociego życia :)


PS Powyższe zdjęcie zostało zrobione już w nowym domu Molly przez Andrzeja. A oto, jak o swojej bielutkiej podopiecznej pisze Martyna: 

"Teraz maleńka jest najradośniejszą kicią na świecie, mruczy niemal przez cały czas, tuli się do nas, gdy tylko jesteśmy przy niej, hasa sobie wesoło po meblach, ma chyba niewyczerpane pokłady energii ;) Już nie boi się ludzi tak jak na początku, zaprzyjaźnia się z naszymi znajomymi. Nie urosła już większa, za to przybrała ładnie na wadze, sierść ma śliczną i jedwabistą, wzbudza zachwyty :) Kochana, słodka, wdzięczna kicia :*". 

Myślę, że to jest najlepsze podsumowanie i zakończenie tej historii... A właściwie nie zakończenie, tylko nowy początek ;)

wtorek, 2 sierpnia 2011

Jeszcze więcej kotów...

Ten wpis miał powstać wczoraj i miał wyglądać trochę inaczej. Życie jednak nie jest tak przewidywalne, żeby można było na zapas wymyślać, o czym się będzie pisać na blogu ;)

Wczoraj chciałam napisać, że mamy już trzy koty. W ramach wakacyjnej wymiany zwierzaków Karolina i Artur przynieśli nam Atmosa. Spędzi u nas tydzień. Na razie jest trochę zestresowany nowym miejscem, nawet na Grzankę warczy. A przecież Atmos i Grzanka powinni się jeszcze pamiętać - mieszkali razem przez 10 miesięcy, spali razem, jedli z jednej miski i lizali się po uszach ;)


No i to wszystko mogę napisać. Ale muszę też dodać, że od wczoraj jest u nas jeszcze jeden kot - zupełnie nieplanowany. Ale od początku. Początek jest chyba taki, że chciałam zmienić świat, więc napisałam do jednej pani ogłaszającej kociaki do adopcji, że może by tą swoją kotkę wysterylizowała, to kociaków będzie mniej i mniej bezdomności. Okazało się, ze kotki są dwie i że pani bardzo chętnie by je wysterylizowała, tylko że nie ma kasy. No więc załatwiłam darmową sterylkę w ramach Operacji Zabieg prowadzonej przez Fundację Pod Jednym Dachem. Pani zadowolona przywiozła jedną z kotek na sterylkę i... kociaka, którego chciała zawieźć do schroniska. A ponieważ każdy choć trochę zorientowany w temacie wie, że dwumiesięczny kociak nie przeżyje w schronisku, to podjęcie decyzji o przejęciu kociaka zajęło mi mało czasu ;)
Oczywiście decyzja została podjęta w porozumieniu z Fundacją Pod Jednym Dachem i Kawa automatycznie została podopieczną fundacji.
No. To już wiecie.


To dziewczynka, nazwałam ją Kawa, bo jest cała czarna. Już szczepiona i odrobaczona. Na razie jest u nas, ale jeśli by się znalazł inny tymczas, to chętnie oddamy (choć jest słodka i jeszcze o połowę mniejsza od Rakii).

poniedziałek, 25 lipca 2011

Towarzysko-planująco-kulinarny weekend (jednak) w Krakowie

Mieliśmy jechać na weekend w Tatry i nie pojechaliśmy (przez pogodę).
Mieliśmy jechać do Lublina i też nie pojechaliśmy (przez chorobę Grzanki).
Sobotę i niedzielę spędziliśmy więc w Krakowie. Sobotę głównie w domu (przez niespodziewany remont) i niedzielę też (przez deszcz). Czy to znaczy, że było nudno? Skąd!


W sobotę odwiedzili nas Iza i Bartek z Fundacji Pod Jednym Dachem :) Dowiedzieliśmy się przy okazji, że Rakija jest największa z całego swojego kuzynostwa (bo sześcioro rodzeństwa okazało się jednak sześciorgiem kuzynostwa).

W niedzielę to my złożyliśmy wizytę znajomym. Rozmowa szybko zeszła na podróże, a to dlatego, że weekend był również planujący. Czyli: Wypad do Gruzji już zaplanowany! Mniej więcej i wszystko może się zmienić, ale jednak zaplanowany :) 
Akcja pocztówkowa też rozpoczęta (na forum miau i na Facebooku).


Kulinarnie weekend minął głównie pod znakiem dań węgierskich - było leczo i gulasz. A na deser szarlotka. Jeśli ktoś ma ochotę spróbować coś takiego upichcić, to w najbliższym czasie wrzucę przepisy :)

A koty? Jak zwykle - wszystko nadzorowały (szczególnie gulasz) :)


wtorek, 19 lipca 2011

Remont w Grzankowie

Poprzedni tydzień minął nam na urządzaniu mieszkania, tzn. głównie na malowaniu.



Koty oczywiście pełniły funkcję nadzorczą i - patrząc z góry - oceniały efekty naszej pracy ;)

poniedziałek, 18 lipca 2011

O tym, co już i co jeszcze

Minął już drugi tydzień, od kiedy Rakija jest u nas.
Rakija umie już bez problemu wskakiwać na nasze kolana. Na różne blaty, szafki i krzesła też. I do wanny.
Rakija już została śmietnikowcem i złodziejką mięsa oraz sera.
Już nie płacze, jak się ją zostawi samą w domu. Nawet się cieszy, bo wtedy nikt jej niczego nie zabrania.
    

Grzanka już bardziej lubi Rakiję. Nawet już ją zaczyna lizać po uszach.
Ja mam już troszkę dosyć bycia lizaną po uszach przez Rakiję ;)

  
Rakija jeszcze próbuje polować na ogon Grzanki.
Jeszcze jest małą puchatą kuleczką, choć rośnie jak na drożdżach.


Rakija jeszcze nie ma domu.
Ma za to jeszcze trochę robaków (ale już wkrótce to się zmieni). 

poniedziałek, 11 lipca 2011

Rakija szuka domu

Rakija mieszka u nas już tydzień. Mówiąc inaczej - od tygodnia mamy w mieszkaniu małego rozbójnika, który chce zajrzeć we wszystkie zakamarki - nawet te, z których trzeba później go wyciągać - i wszystkim się bawi. Wszystkim tzn. ogonem Grzanki też, a koci ogon to przecież świętość!
 
Czasem jednak z łobuza i odkrywcy nowych szafek Rakija zmienia się w przylepę. Przychodzi wtedy i zaczyna głośnym miauczeniem domagać się, żeby wziąć ją na kolana. Sama wskakiwać jeszcze nie potrafi.
Tak mijają dni Rakii u nas. Noce natomiast spędza w naszym łóżku, mrucząc donośnie i się przytulając. Z tym, że jej noce są krótsze od naszych, więc już od wczesnego poranka znów jest rozbójnikiem i odkrywcą.


Przez ten tydzień zdążyliśmy się do niej bardzo przyzwyczaić, ale nie zmienia to faktu, że Rakija szuka domu. Tylko pamiętajcie, że to nie ma być po prostu dom. Dom, w którym zamieszka nasza tymczaska, musi być przede wszystkim kochający i odpowiedzialny. Taki, który rozumie, że z małej puchatej kuleczki wyrośnie wkrótce dorosła kotka i że będzie ona żyła może nawet 20 lat. A w tym czasie będzie potrzebowała dobrej karmy, regularnych wizyt u weterynarza, bezpieczeństwa i opieki.
A więc - poszukiwania czas zacząć! :)
 

wtorek, 5 lipca 2011

Zmiana druga, czyli nowa współlokatorka

Po długim oczekiwaniu mamy tymczasa! Od wczoraj jest u nas siedmiotygodniowa koteczka, którą nazwaliśmy Rakija. Jej rodzinka, czyli mama i sześcioro rodzeństwa, została znaleziona przez wolontariuszy Fundacji Pod Jednym Dachem.

To pierwsze takie maleństwo, którym się opiekujemy, a na dodatek nie jest do końca oswojone, więc trudne zadanie przed nami. Jak na razie wszystko jest jednak w porządku - Rakija jest grzeczna, ale nie lubi zostawać sama - domaga się wtedy naszego towarzystwa głośnym miauczeniem. Było tak też w nocy, zatem wzięliśmy ją do łóżka. Nie wiem, czy to odpowiednia metoda wychowywania kici, ale kiedy obudziła mnie rano lizaniem po twarzy i uchu, przestałam się nad tym zastanawiać ;)


Poza tym Rakija nadal jest przerażona, ale zaczęła się bawić:

Niestety Grzanka jak zwykle w takich sytuacjach jest obrażona na wszystkich. No cóż, początki kociej przyjaźni bywają trudne, ale mamy nadzieję, że kotki szybko się do siebie przyzwyczają. 

poniedziałek, 4 lipca 2011

Zmiana pierwsza, czyli Grzanka na walizkach

Mamy już za sobą pierwszą z zapowiadanych zmian - przeprowadzkę. Niby nic takiego - przenieśliśmy się tylko na drugi koniec Krakowa. Jednak przy okazji uświadomiliśmy sobie, że mamy okrutnie dużo dobytku. Mimo dosyć ostrej selekcji nasz pokój w starym mieszkaniu wyglądał tak:


Pakowanie było więc dla nas czynnością przerażającą i męczącą. Rozpakowywanie postanowiliśmy rozbić na części. Dlatego właśnie, mimo iż przeprowadzka była w piątek, my jeszcze nie rozpakowaliśmy wszystkich rzeczy :) Prawdopodobnie długo tak jeszcze będzie, bo brakuje nam czasu. O przyczynie tego braku postaram się napisać jutro. A dzisiaj jeszcze tylko fotka z pierwszej nocy w nowym mieszkaniu: