środa, 21 listopada 2012

Psie historie

Po przeczytaniu historii o ulicznym kocie Bobie myślałam, że na jakiś czas odpocznę sobie od książek o zwierzakach. W księgarniach jest ich tu dużo i każda jest reklamowana podobnym hasłem - "O tym jak ja uratowałam kota, a on mnie", "Historia niezwykłej przyjaźni człowieka z kotem" itp. 
Tak się jednak składa, że obok mojej pracy jest charity shop, w którym można bardzo tanio kupić różne książki. Ostatnio, kiedy tam zajrzałam, w oczy rzuciła mi się książka o psie. Nie mogłam nie wykorzystać okazji i jej nie kupić za 1 funta :)
Książka opowiada o oficerze marynarki wojennej, który ulega wypadkowi podczas swojej służby w Zatoce Perskiej. Wraca do domu, jednak nie umie pogodzić się ze swoją niepełnosprawnością. Kiedy po kilku latach rehabilitacja daje niewielkie efekty, a jego frustracja sięga zenitu, w jego życiu pojawia się pies przewodnik - labrador Endal. Od tego momentu wszystko zmierza ku lepszemu.
Po przeczytaniu książki dowiedziałam się, że Endal był swego czasu bardzo popularny w Wielkiej Brytanii. Ja osobiście nigdy o nim nie słyszałam i byłam zaskoczona czytając o tym, jak obsługuje bankomat albo robi zakupy dla swojego właściciela :) 
Więcej o nim możecie dowiedzieć się tutaj.


Pomijając fakt, że historia jest ciekawa i wciągająca, a pies oczywiście jest bardzo mądry i wierny, książkę mogę polecić również z innego powodu. Można się z niej dowiedzieć wiele na temat przygotowania psów przewodników, sposobów ich wychowania i tego, jakie predyspozycje musi spełniać i pies i trener, aby osiągnąć sukces. Teraz już wiem, że mi prawdopodobnie zabrakłoby konsekwencji w wychowaniu takiego psiaka :)

A żebym przypadkiem nie poczuła niedosytu opowieści o psach, natknęłam się na film "Mój przyjaciel Hachiko". Film jest oparty na prawdziwej historii, która miała miejsce w Japonii w latach 20. poprzedniego wieku, ale oczywiście akcję przeniesiono do współczesnych Stanów Zjednoczonych. Zaczyna się typowo - mężczyzna znajduje szczeniaka i początkowo nie chce go przygarnąć. Potem jednak bardzo się do siebie przywiązują... Nie będę pisać więcej, bo film możecie sobie obejrzeć ;)
Chociaż nie lubię takich familijnych, wzruszających filmów, muszę przyznać, że oglądałam z dużym zaangażowaniem, podziwiając piękno i mądrość głównego psiego bohatera - Hachiko.


No i nie mogę się już doczekać, aż będę mogła przygarnąć jakiegoś psa ;)

wtorek, 20 listopada 2012

Szarlotka

Dzisiaj moje urodziny. Z tej okazji piekę szarlotkę. Grzanka oczywiście mi pomaga. Ona też ma powód do świętowania - dzwoniła pani weterynarz i powiedziała, że możemy jej zmniejszyć dawkę leku o połowę. Trzymajcie kciuki, żeby połowa też działała! :)

środa, 14 listopada 2012

Tabletki

Grzanka od tygodnia łyka tabletki sterydowe. Rano i wieczorem prowadzimy z nią negocjacje, żeby połknęła lekarstwo. Nie jest to takie proste. Tabletki są (podobno) bezsmakowe, więc i tak idzie nam lepiej, niż np. z tabletkami odrobaczającymi - tzn. nie jestem cała podrapana, a Grzanka nie drze się, jakby ją ktoś ze skóry obdzierał.
Ale żeby nie było zbyt prosto, co kilka dni musimy zmieniać taktykę. Pierwszego dnia uznałam, że skoro tabletka jest bezsmakowa, to wystarczy ją wrzucić do mokrej karmy, którą Grzanka dostaje na śniadanie. Tak też zrobiłam i spokojnie poszłam do pracy. Gdy wróciłam wieczorem, miska była prawie pusta - nie było w niej nic prócz tabletki...


Zmieniłam więc taktykę i wieczorną dawkę Grzanka dostała prosto do pyszczka. Spotkało się to jednak ze zdecydowanym sprzeciwem futrzaka. Sprzeciw udało się jakoś załagodzić przysmakami, ale następnego dnia musiałam już wymyślić coś innego.
Zawijam więc tabletki w szynkę. Na razie ta metoda działa, choć czasami muszę kilka razy próbować, bo Grzanka zjada tylko szynkę, a tabletkę wypluwa. Próbujemy jednak do skutku i zwykle za drugim albo trzecim razem się udaje ;)

piątek, 9 listopada 2012

Walka o władzę

Chyba każdy lubi sobie czasem posiedzieć w fotelu. Problem pojawia się jednak, gdy w mieszkaniu są cztery osoby i kot, a fotel tylko jeden. Jeszcze większy problem pojawia się, kiedy kot uzna, że fotel jest JEGO własnością.


Tak właśnie uznała Grzanka. Jedyny fotel w naszym mieszkaniu należy do niej i tylko do niej. Czasem łaskawie pozwala komuś na nim posiedzieć. Ale tylko przez chwilę. Potem zaczyna jej to przeszkadzać.
Jeśli Grzanka ma dobry humor, wskakuje na oparcie fotela, potem z oparcia schodzi na ramię i na kolana fotelowego intruza. Mruczy przy tym głośno, a nawet czasem liże takiego intruza po dłoniach, daje się głaskać i zachowuje się, jakby mówiła: "No zobacz, jaka jestem fajna i daj mi posiedzieć na moim fotelu". Nie trwa to jednak zbyt długo i - jeśli intruz nie skapituluje - kończy się gryzieniem po wcześniej zdezinfekowanych dłoniach ;) Zwykle to działa i Grzanka z zadowoleniem zasiada na zdobytym przemocą tronie.


Zdarza się jednak, że intruz wcale nie chce oddać tak wygodnego fotela rozpieszczonemu kotu. Wtedy wszyscy musimy wysłuchiwać najpierw miauków niezadowolenia, a potem płaczu Grzanki. Na szczęście kanapa też jest wygodna, więc Grzanka nie płacze zbyt długo ;)


środa, 7 listopada 2012

Niespodziewanka

Wyjechaliśmy na kilka dni do Parku Narodowego Peak District, czyli "w góry" (czy też raczej w pagórki ;)). 


A kiedy wróciliśmy, czekała na mnie przesyłka z nagrodą konkursową od Pauliny z bloga wyspy-bergamuta.blogspot.com. Wśród bardzo miłych różności znalazło się też coś dla Grzanki. Nie wiem, czy Paulina trafiła przypadkiem, czy wyczytała gdzieś na Grzankowie, że najlepsze są piłeczki z dzwoneczkami w środku :) I właśnie takie piłeczki dostała Grzanka. 


Dzisiaj od rana mamy więc w domu szaleństwo dzwoneczkowe - bieganie po schodach, szalone podskoki, a nawet wczołgiwanie się pod kanapę ;)


Dziękujemy! :)

wtorek, 6 listopada 2012

Fat Cat

W Londynie jest kilka pubów, w których nazwie występuje kot, np. The Cat and Canary (Kot i Kanarek) albo Cat and Cucumber (Kot i Ogórek).


Do tej pory myślałam, że to tylko nazwy. Teraz wiem, że muszę wybrać się do którejś z tych knajp i sprawdzić, czy naprawdę mają tam koty. Wszystko przez nasz ostatni wypad do Sheffield, podczas którego wybraliśmy się do pubu o wdzięcznej nazwie The Fat Cat (Gruby kot). 


Ja rozsiadłam się wygodnie w przytulnej sali z kominkiem, a Adam poszedł zamówić napoje. I wtedy z półmroku korytarza wyłonił się on - prawdziwy gruby kot! Mimo swej tuszy z gracją zajął miejsce na krześle przy kaloryferze i nawet dał się pogłaskać i sfotografować :)

wtorek, 30 października 2012

Astma

To był dla mnie ciężki dzień. A dla Grzanki chyba jeszcze cięższy. Zaczęło się już rano, kiedy Grzanka zrozumiała, że dzisiaj nie dostanie śniadania. Biedna kicia nie wiedziała, co takiego się stało. Mruczała, łasiła się do wszystkich domowników, patrzyła na nas błagalnym wzrokiem, kiedy jedliśmy nasze śniadanie. I nic nie dostała. Ani kawałeczka. To musiało wzbudzić jej podejrzenia.
Później założyłam jej szelki i zapakowałam ją do transporterka. Wtedy dla Grzanki stało się jasne, że coś tu nie gra. Przecież zwykle po śniadaniu my wychodzimy do pracy (albo zajmujemy się innymi ludzkimi sprawami), a ona idzie spać. Dzisiaj było jednak inaczej - zamknięta w transporterku przemierzyła tą samą drogę, co wczoraj. Drogę do weterynarza. Ku jej wielkiej rozpaczy (i mojej też) musiałam ją tam zostawić - głodną i przestraszoną.
Wróciłam do domu. W drzwiach nie powitała mnie Grzanka. Jasne, przecież sama ją zostawiłam w przychodni. A jednak mnie to zdziwiło...
Żeby się nie stresować, zajęłam się sprzątaniem. Wykorzystałam nieobecność Grzanki i zrobiłam to, czego nie lubię robić przy niej, żeby jej nie stresować - odkurzanie, pranie, no i wietrzenie. Czas mijał wolno. Podczas, gdy ja starałam się skupić na czytaniu książki (tym razem o psie), ona pod narkozą miała robione prześwietlenie klatki piersiowej. W końcu zadzwonił telefon. To nie wet. Zadzwonił drugi raz. Nieznany numer. Tym razem wet! Z Grzanką wszystko OK, budzi się z narkozy. Szybko ubrałam buty i poszłam po nią. Teraz jesteśmy już w domu. Grzance jeszcze trochę plączą się łapki, więc siedzę z nią na podłodze naszej sypialni i pilnuję, żeby nie skakała.


Ze zdjęć wynika, że nasza kicia ma astmę. Niewiadomo, co spowodowało nasilenie - stres związany z przeprowadzką, zakurzone dywany w naszym mieszkaniu, zanieczyszczone londyńskie powietrze czy jeszcze coś innego. W każdym razie za tydzień zaczynamy kurację sterydową...

poniedziałek, 29 października 2012

Poor little thing called Grzanka

Zaczął się sezon na choroby. Pogoda deszczowa i wietrzna, więc Adaś kaszle i kicha. Grzanka też kaszle coraz częściej. Doszło do tego, że dzisiaj musiałam z nią odwiedzić weterynarza. Nie spodziewałam się, że już po dwóch miesiącach w Londynie będziemy musiały zapoznać się z tutejszą panią vet.
No ale kaszel się nasilał, a moje obawy, że Grzanka ma astmę z dnia na dzień rosły. Zaopatrzyłam się więc w słowniczek pojęć, takich jak tchawica, oskrzela, krtań itp., aparat, na którym miałam filmik z kaszlącą Grzanką, grzankowy paszport, książeczkę zdrowia i duuużo pieniędzy i wyruszyłyśmy w drogę. Po drodze oczywiście napotykałyśmy co chwilę zaciekawione spojrzenia przechodniów. Zaczynamy się przyzwyczajać ;)
Wizyta przebiegła bez problemu, choć oczywiście nie obyło się bez warczenia i pacania pani weterynarz łapą. Na szczęście bez pazurów – to chyba znak, że Grzanka doceniła to, że pani weterynarz próbowała wymówić poprawnie jej imię (nie jak większość osób tutaj uproszczając je do „Dżanka”). Ostatecznie jednak zamiast zwracać się do niej po imieniu, mówiła „poor little thing" :)


Podsumowanie wizyty: podejrzenie astmy. Jutro idziemy na prześwietlenie klatki piersiowej...

poniedziałek, 22 października 2012

Nowi sąsiedzi

Już od trzech tygodni mieszkamy w nowym miejscu. Grzanka zdążyła przyzwyczaić się do nowej kanapy. Nie rozumie niestety, że kanapa nie służy do drapania, a ja zastanawiam się po co przywiozłam drapak z Polski...


W wolnych chwilach Grzanka wygląda przez okno i zapoznaje się z sąsiadami.
Oto jeden z nich – czarny kocur z domu naprzeciwko. Grzanka reaguje na niego bardzo pozytywnie i czasami nawet drapie w szybę, kiedy go widzi. Chyba tęskni za kocim towarzystwem...


Kiedy czarnego kocurka nie ma w zasięgu wzroku, Grzanka idzie sprawdzić, co widać z innego okna. Wie już, że czasem może spotkać tam wiewiórki biegające po ogrodzeniu naszego ogródka. Szczególnie, jeśli ktoś dosypie do karmnika orzeszków.

piątek, 19 października 2012

Koci celebryta

Kiedy jeszcze mieszkaliśmy w Docklands, dojeżdżałam do pracy metrem. A na stacjach metra – wiadomo – powywieszane są przeróżne reklamy. Z jednej z nich patrzył na mnie rudy kocur i próbował mnie przekonać do zakupu książki opowiadającej o jego życiu. Z plakatu można było się dowiedzieć, że kot ma na imię Bob, a książka jest bestsellerem.


Bob miał jednak pecha – po tym, jak nie udało mi się przebrnąć przez opowieść o bibliotecznym (również rudym) kocie Deweyu (porzuciłam lekturę w połowie, bo uznałam, że jest nudna), miałam poważne wątpliwości, czy chcę zainwestować ciężko zarobione pieniądze akurat w tę książkę. W bibliotece wszystkie egzemplarze były wypożyczone, więc „Street cat named Bob” dostał etykietkę „może kiedyś” i popadł w zapomnienie.


Aż do momentu, kiedy pewnego dnia, przechadzając się uliczkami Covent Garden z odwiedzającą nas w Londynie Olą, zauważyłyśmy długą kolejkę stojącą przed księgarnią. Zajrzałyśmy do środka. Pierwsze, co tam zobaczyłam, to miska i butelka z mlekiem dla kotów. Obok leżało kilka książek, których okładkę znałam z plakatów w metrze. A w księgarni był on – Bob!


Bob był dostojnym i pięknym kocurem. Zdziwiło mnie, że leżał w fotelu, nie zwracając w ogóle uwagi na to, że wnętrze księgarni było zatłoczone, wszyscy robili mu zdjęcia, a niektórzy nawet go głaskali. Wyobraziłam sobie Grzankę skaczącą po półkach z książkami ;)
Rudzielec przyjmował wszystko ze stoickim spokojem, podczas gdy jego właściciel podpisywał kolejne egzemplarze książki.


Czas nas niestety naglił, więc wtedy również nie kupiłam książki (ani tym bardziej nie dopchałam się po autograf). Nie musiałam jednak długo czekać, żeby dostać ją w prezencie od Adama. A dzisiaj skończyłam ją czytać. Skończyłam – to znaczy, że była lepsza od opowieści o kocie Deweyu ;)


„Street cat named Bob” to opowieść o tym, jak dwie zagubione istoty – kot i człowiek – spotykają się, nawiązują więź i zmieniają nawzajem swoje życia. James to samotny, wychodzący z nałogu muzyk. Na jego drodze pojawia się pewnego dnia pogryziony, wychudzony, zapchlony kot. Pojawia się i nie chce zniknąć. Potrzebuje pomocy i kogoś, kto się nim zaopiekuje. Na początku niechętnie, James zabiera go do siebie i leczy. Po pewnym czasie jednak okazuje się, że może właściwie to kot bardziej pomaga jemu, niż on kotu.
Wniosek jest prosty i mało odkrywczy – jeśli kiedyś zobaczycie na swojej drodze zwierzaka w potrzebie, zaopiekujcie się nim. Całkiem prawdopodobne, że odmieniając jego los, zmienicie na lepsze również coś we własnym życiu.