piątek, 21 września 2012

Kwiatowo

Jak wszyscy wiedzą albo się domyślają, od zawsze jestem miłośniczką zwierząt. Mój stosunek do roślinek jest natomiast trochę bardziej skomplikowany. Oczywiście lubię dostawać kwiaty cięte, ale opieka nad roślinami doniczkowymi jest dla mnie zbyt trudna - zapominam podlewać albo podlewam za często. W końcu umierają, a ja stwierdzam, że nie mam serca do roślin.


Traf chciał jednak, że moja pierwsza praca w Londynie to praca kwiaciarki. Dni spędzam więc w Chelsea, sprzedając kwiaty cięte i doniczkowe tzw. londyńskiej "upper class". Robię bukiety i poznaję angielskie nazwy roślin, o których istnieniu nawet wcześniej nie wiedziałam ;) Podobno całkiem nieźle mi idzie. I muszę przyznać - nie spodziewałam się, że ta praca mi się tak bardzo spodoba.


W przeciwieństwie do mnie Grzanka od małego interesuje się kwiatami. Gdy tylko jakieś pojawiają się w jej zasięgu, odczuwa przymus powąchania, a nawet podgryzienia. Wszystkie bukiety, które dostaję, uznaje utomatycznie za swoją własność. 


Ostatnio nawet przyniosłam jej z pracy róże, ale zanim zdążyłam zrobić zdjęcia, pazurki i zęby poszły w ruch i kwiaty były już całkiem niszczone. Dlatego dzisiaj mam dla Was tylko kilka fotek archiwalnych ;)

wtorek, 18 września 2012

Five o'clock

Piąta rano.
Grzanka siada na mojej poduszce i zaczyna mruczeć. Coraz głośniej i głośniej. Budzę się. Właściwie to byłoby to bardzo przyjemne przebudzenie, gdyby nie to, że jest piąta rano! Ten jeden drobny szczegół sprawia, że mówię: "Grzaneczka, śpij jeszcze trochę..." i odwracam się na drugi bok. 
Po chwili słyszę drapanie. Grzaneczka postanowiła mnie nie posłuchać. Próbuje otworzyć drzwi od pokoju, skacząc na klamkę. Nie da się. Hm... 
Kot - jak to kot - łatwo się nie poddaje. Sprawdza czy zadziałają inne sposoby. Zaczyna miauczeć przeraźliwie. Włącza tryb "miauczenie bezustanne, żałosne". Nic z tego. Drzwi nie dały się przekonać. Nadal są zamknięte. A ludzie nadal śpią. 
Grzanka idzie więc do miski, ale miska pusta. Szeleści opakowaniem z karmą. Liczy na to, że dla świętego spokoju wstanę i zaserwuję jej śniadanko. Jestem jednak twarda. Udaję, że śpię.
Drzwi zamknięte, miska pusta...


Grzanka wpada na genialny pomysł, żeby pobawić się myszką. Tupie przy tym i drapie dywan. O piątej rano  zaspanemu człowiekowi te dźwięki wydają się niesamowicie głośne. Człowiek jednak nadal jest twardy i udaje, że śpi.
Ale jak długo można bawić się myszką, kiedy czekają kolejne atrakcje - wskakiwanie na szafy, drapanie plecaków i szeleszczenie wszystkim, czym się da? Grzanka nagle przypomina sobie, że jest tyle ciekawych rzeczy do zrobienia! A jak się wskoczy na szafę i zamiauczy najgłośniej, jak się potrafi, to słychać w całym mieszkaniu! (A może nawet i u sąsiadów!)


Po dwóch godzinach szaleństw kot osiąga swój cel - ludzie wstają! Napełniają miseczkę! Grzanka je śniadanie, po czym pada wyczerpana na łóżko i zasypia. 
A ludzie wychodzą do pracy...

Piąta po południu. 
Tea time!
Ludzie zgodnie z brytyjskim zwyczajem piją herbatkę. 
A Grzanka... Odpoczywa i gromadzi siły na kolejne nocne szaleństwa.

piątek, 14 września 2012

Nasze podwórko

Myślę, ze Grzanka czuje się tutaj trochę tak:


Nigdy nie była kotem wychodzącym, ale teraz jest zamknięta prawie cały czas w naszym pokoju, który nie jest przecież bardzo duży. Ja - na szczęście dla niej - nie pracuję codziennie, więc przynajmniej nie siedzi sama. A czasami, żeby jej wynagrodzić chwile nudy i samotności, zabieram ją na spacerki. 
Ostatnio była pierwszy raz na naszym podwórku. 


Grzanka była tak zaaferowana, że nie udało mi się nawet zrobić jej zdjęcia. Jej zainteresowanie wzbudziły figurki, które odkryła na jednym z ogródków.


My natomiast wzbudziłyśmy zainteresowanie sąsiadki, która wyszła na balkon i ze zdziwieniem nam się przyglądając, zapytała: 
- Is this a cat?! (Czy to kot?!). 
- Yes. (Tak.) 
Po chwili:
- What's its name? (Jak ma na imię?)
- Grzanka. 
Koniec dialogu. Nie wiem, co bardziej ją zaskoczyło - widok kota na smyczy, czy imię, którego pewnie nawet nie umiała powtórzyć (jak wszyscy obcokrajowcy ;)), ale jeszcze przez chwilę na nas patrzyła szeroko otwartymi oczami...

Oprócz sąsiadów na naszym podwórku można spotkać też takie stwory:


Chciałam, żeby Grzanka się z nimi zapoznała, ale niestety akurat się gdzieś pochowały. Może wcale nie uważają kotów za dobry materiał na przyjaciół ;)

środa, 12 września 2012

Docklands

Dzisiaj będzie trochę inaczej, bo nie o Grzance. O Londynie, a właściwie o dzielnicy, w której (jeszcze) mieszkamy. Wkrótce się przeprowadzamy, więc to jest chyba dobry moment, żeby Wam pokazać naszą okolicę.

Docklands to dzielnica portowa, co mi osobiście bardzo odpowiada, bo to oznacza, że w pobliżu jest Tamiza, a przy niej marina, doki i kanały, czyli mamy wokół siebie dużo wody :)

"Nasz" kawałek Tamizy

Nasi sąsiedzi to głównie imigranci - prawdziwe międzynarodowe towarzystwo ;) 
Brytyjczyków jest tu chyba niewielu, a ci, którzy są, wywieszają brytyjskie albo angielskie flagi w oknach i na balkonach, żeby podkreślić swoją obecność.


Całkiem niedaleko nas jest też część biznesowa - Canary Wharf. My czujemy się tam trochę nieswojo, bo wszyscy, którzy pracują w tamtejszych biurowcach, chodzą w garniturach. Nie pasujemy tam. Nie jest to więc nasze ulubione miejsce spacerów.


Cieszymy się, że żadne z nas tam nie pracuje, choć miałoby to swoje plusy - np. moglibyśmy do pracy docierać na piechotę. Pracujemy jednak zupełnie gdzie indziej, więc za każdym razem wsiadamy w kolejkę miejską (DLR), a potem przesiadamy się do metra i ruszamy na podbój centrum Londynu ;)

wtorek, 11 września 2012

Sprostowanie

Ponieważ post o wyczynach Grzanki na oknie budzi kontrowersje (których się oczywiście spodziewałam ;)), spieszę donieść, iż wszystko odbywa się w sposób bezpieczny dla kotów i ludzi. Grzanka jest na smyczy, po drugiej stronie której jestem ja. Moim zadaniem jest pilnowanie, żeby nie skoczyła i nie spadła, a najlepiej to nawet żeby nie przebywała na ramie okiennej.

Wychodząc z pokoju nigdy nie zostawiamy otwartego okna. Gdybyśmy tylko mogli, to zamontowalibyśmy w oknach zabezpieczenia, które bardzo wszystkim polecam! Ci, którzy adoptowali ode mnie koty wiedzą, że jest to dla mnie ważna sprawa.

Podsumowując - proszę mnie nie naśladować! A jeśli już to proszę stosować to jako rozwiązanie na krótki czas, no i nie spuszczać oka z kota, a smyczy nie wypuszczać z ręki, kiedy okno jest otwarte!

I gdyby ktoś miał wątpliwości - bezpieczeństwo Grzanki jest dla mnie bardzo ważne i nie dopuściłabym świadomie do sytuacji, w której groziłoby jej niebezpieczeństwo.

Wszystkim oczywiście dziękuję za troskę i cieszę się, że odpowiedzialnie podchodzicie do opieki nad swoimi zwierzakami :)

Kaskaderka

Muszę przyznać, że zazdroszczę wszystkim, którzy mają zabezpieczone okna. Albo chociaż jedno okno. W naszym londyńskim wynajmowanym pokoju oczywiście żadnych zabezpieczeń nie ma. A wietrzyć jakoś trzeba - tym bardziej, że pogoda jak na Anglię jest zaskakująco ładna. No więc wietrzymy i jednocześnie pilnujemy Grzanki... A ona próbuje nas przechytrzyć ;)

Zaczyna się niewinnie - od tęsknego wyglądania za okno.


Aż na dachu pojawi się gołąb...


... albo po prostu do momentu, kiedy Grzanka ma ochotę zaczerpnąć świeżego powietrza...


... i kombinuje.


Na szczęście wszystko odbywa się z asekuracją i pod kontrolą :)

poniedziałek, 10 września 2012

Rudzi sąsiedzi

Kiedyś dawno temu, kiedy jeszcze mieszkaliśmy w Krakowie na Kazimierzu, mieliśmy w sąsiedztwie rudego kocura o jakże zaskakującym imieniu Rudy. Grzanka posyłała mu tęskne spojrzenia z balkonu, a on w odpowiedzi nawet czasem coś zamiauczał. Na tym jednak skończyła się ta kocia znajomość, jako że i Grzanka, i Rudy wychodzili na balkony na smyczach, które uniemożliwiały im bliższy kontakt.


Teraz mieszkamy w Londynie i mamy zewnętrzną klatkę schodową, po której czasem spaceruję z Grzanką na smyczy (na podwórko jeszcze się nie odważyła zejść). 


Podczas jednego z takich spacerów spotkałyśmy sąsiada - wielkiego rudego kocura, wygrzewającego się na parapecie okiennym w sąsiednim mieszkaniu. Kiedy rudzielec zobaczył Grzankę, zaczął się łasić do szyby, która nas od niego dzieliła. Z uniesionym ogonem coś miauczał. Niestety nie zrozumiałyśmy, o co mu chodziło - może miauczał po angielsku, a może szyba za bardzo wyciszała dźwięki. W każdym razie Grzanka patrzyła na niego wielce zdziwiona, a jej serce mocniej zabiło... ;) 

czwartek, 6 września 2012

Podróż - cz. 4: Dover - Londyn

Przez opóźnienie promu uciekł nam pociąg, na który mieliśmy zarezerwowane bilety. Prawie spóźniliśmy się również na kolejny pociąg, który był już ostatnim jadącym tego dnia do Londynu. Żeby uniknąć przymusowego spędzenia nocy na dworcu kolejowym w Dover, wzięliśmy taksówkę i udało nam się niemal w ostatniej chwili zdążyć. Grzanka była lekko zdziwiona, dlaczego tak się spieszymy, co znowu się dzieje, czemu znowu jedziemy samochodem, a potem pociągiem. Siedziała cały czas w transporterku albo na moich kolanach i nawet nie chciało jej się zwiedzać nowego terenu. Wcale jej się nie dziwię, jeśli wezmę pod uwagę, że Brytyjczycy w sobotni wieczór zachowują się bardzo głośno – również ci podróżujący pociągami. 


W Londynie wysiedliśmy na stacji Stratford International, czyli w samym centrum Paraolimpiady. Kiedy więc drzwi od pociągu się otworzyły, a tłum ludzi zobaczył, że w transporterze jest kot, usłyszeliśmy głośne, pełne zachwytu: „Ooooo” :) To chyba znak, że również w Wielkiej Brytanii Grzanka zrobi karierę ;)
Do domu jechaliśmy metrem i kolejką miejską z dwiema przesiadkami. Na każdej stacji ktoś nam się bacznie przyglądał. Może wyglądaliśmy dziwnie z kotem w środku nocy w wielkim mieście...
Ok. 1 w nocy dotarliśmy. Po 22 godzinach w drodze – 22 godzinach, w czasie których Grzanka była w sześciu krajach (w Polsce, w Niemczech, w Holandii, w Belgii i we Francji), jechała kilkoma środkami transportu (samochodem, promem, autobusem, taksówką, pociągiem, metrem i kolejką miejską), a nawet windą ;) i co najważniejsze – była bardzo dzielna. A ja jako jej „mama” jestem z niej bardzo dumna!

Cieszy mnie również to, że przez całą podróż Grzance dopisywał apetyt i wcinała suchą karmę. Moje obawy o to, że kicia będzie się bardzo stresować, okazały się nieuzasadnione. Nie wiem, czy jest to zasługa Kalm Aidu, który podawałam jej już dwa dni przed wyjazdem, czy ona po prostu lubi podróżować. Myślę jednak, że warto podawać takie środki kotu przed tak długą podróżą. Według zapewnień weterynarza jest to on całkiem bezpieczny, nie powoduje skutków ubocznych, a wygląda na to, że pomaga.

Uff, to koniec opowieści o naszej podróży... Teraz się aklimatyzujemy. Początki są trochę ciężkie, ale będzie OK, bo jest z nami Grzanka, a nie od dziś wiadomo, że...

środa, 5 września 2012

Podróż - cz. 3: Promowe niespodzianki

Niespodzianka Pierwsza: 
Korek przed terminalem promowym.

Cała dotychczasowa podróż minęła bezproblemowo – ani raz się nie zgubiliśmy (tu ukłony w stronę naszych dzielnych kierowców ;)), nie staliśmy w korkach itp. Tym większe było nasze zdziwienie, kiedy ostatni odcinek drogi pokonywaliśmy w tempie wolniejszym, niż gdybyśmy szli. Już zaczynaliśmy się stresować, bo jako piesi pasażerowie i kot musieliśmy stawić się do odprawy godzinę przed planowanym odejściem promu. A bilety na konkretną godzinę mieliśmy kupione wcześniej przez Internet (polecam takie rozwiązanie wszystkim podróżującym – w innym wypadku może okazać się, że na dany dzień biletów już nie ma...).

Niespodzianka Druga: 
Zmiana godziny odejścia promu.

Kiedy już dotarliśmy na miejsce, udaliśmy się do kasy. W kasie dowiedzieliśmy się, że nasz prom odpłynie pół godziny później, niż to było planowane. Trudno, poczekamy.


Niespodzianka Trzecia: 
Kontrola weterynaryjna.

Od początku podróży niepokój wzbudzało we mnie coś, co szumnie nazywane jest kontrolą weterynaryjną na granicy. Nie byłam pewna, czy taka kontrola jest przeprowadzana przed wejściem na prom, czy po dopłynięciu do Dover i jak dokładnie ona wygląda. Wydawała mi się czymś bardzo skomplikowanym, skoro na lotnisku trzeba za nią zapłacić 150 funtów...
No i przede wszystkim – co, jeśli czegoś nie dopilnowałam i jednak Grzanki nie wpuszczą do Wielkiej Brytanii?
A kontrola wyglądała następująco: W kasie biletowej, w której wymienialiśmy potwierdzenia rezerwacji na bilety, kasjer przejrzał nasze paszporty i paszport Grzanki, a następnie podał nam czytnik mikroczipów i kazał nam sczytać czip naszego kota. Spojrzał, czy sczytany numer zgadza się z numerem w paszporcie i... koniec. Zdziwieni pytaliśmy, czy mamy jeszcze się spodziewać jakiejś kontroli po przypłynięciu do Wielkiej Brytanii, ale okazało się, że to już wszystko :)

Niespodzianka Czwarta: 
Ratunku! Zabierają nam Grzankę!

Stało się to, czego się obawiałam. Wiedziałam wcześniej, że osoby, które podróżują samochodami ze zwierzakami, mają obowiązek te zwierzaki zostawić w pojazdach na czas podróży promem, a sami przejść na pokład. Wierzyłam jednak, że my, jako piesi pasażerowie, będziemy mogli jakoś wejść na pokład z Grzanką. Okazało się, że nie. Przy wsiadaniu na prom bardzo miły pan z obsługi wziął od nas transporter, a widząc moją przerażoną minę, zapewnił nas żarliwie, że dobrze zaopiekują się naszym kotem. Nie miałam wyjścia – musiałam ją oddać. Adam przekonywał mnie oczywiście, że to tylko 1,5 godziny, ale wiecie, jak to jest... Nie wiem, kto był bardziej zestresowany – Grzanka czy ja. Na dodatek odejście promu opóźniło się o kolejne pół godziny...

Niespodzianka Piąta: 
Dopłynęliśmy! Grzanka przeżyła i wygląda na tylko trochę przestraszoną! 
Jesteśmy w Dover! W Wielkiej Brytanii! :)

Tak minęło pierwsze 19 godzin naszej podróży. Zostały jeszcze trzy. O nich będzie tradycyjnie – w następnym poście ;)

PS Ostatnio dostałam maila z firmy promowej - poinformowano mnie, że nie ma już możliwości, by pasażerowie pieszy podróżowali ze zwierzakami. Zwierzaki podczas podróży mają być w samochodzie właściciela, czyli nie masz samochodu = nie możesz wziąć zwierzaka :(

wtorek, 4 września 2012

Podróż - cz. 2: Kraków - Calais

Wczoraj pisałam o trzech opcjach przejazdu do Londynu, które rozważaliśmy. W końcu nie wybraliśmy żadnej z nich, bo albo za długa podróż, albo za dużo stresu... Na szczęście pojawiła się czwarta możliwość –a to za sprawą moich rodziców, którzy postanowili podrzucić nas na prom do Calais :)
Ale od początku.

Z Krakowa wyruszyliśmy w piątek po południu samochodem mojego teścia. Cały nasz dobytek, którego nie zdążyliśmy albo nie zdołaliśmy sprzedać, wyrzucić ani rozdać, pojechał razem z nami do Mysłowic do rodziców i będzie tam na nas czekał do naszego powrotu (czyli do niewiadomokiedy ;)).
To było pierwsze 80 km naszej podróży. Grzanka w samochodzie trochę się stresowała i miauczała, a ja zastanawiałam się, jak przetrwa 1420 km, które będzie musiała przejechać następnego dnia...


W nocy z piątku na sobotę wyruszyliśmy z Mysłowic już w podróż „właściwą”. Na początku Grzanka była troszkę zdziwiona, czemu wstajemy o trzeciej w nocy (zwykle właśnie o tej porze próbuje nas obudzić, a my się na nią denerwujemy) i znowu wsiadamy do jakiejś dziwnej blaszanej puszki. Po chwili jednak stwierdziła, że podróż jest całkiem ciekawa i nie warto siedzieć w transporterku. Czas spędzała więc zwiedzając samochód, wynajdując coraz to nowe miejsca, w których można się było położyć albo obserwując z wielkim zdziwieniem mijane przez nas pojazdy (największe zainteresowanie budziły w niej kampery).


Po dwóch postojach, podczas których wypuszczałam ją na trawkę, uznała, że jednak woli zostawać w aucie. Ja jednak nie dawałam za wygraną. Przecież wiozłam całą drogę kuwetę i 5 litrów żwirku i na każdym postoju próbowałam ją zachęcić do skorzystania z tego ustrojstwa. Nie udało mi się jej jednak przekonać. Uparła się, że lepszym pomysłem jest załatwienie się na ręcznik, którym wyłożony był transporterek. No cóż – można i tak... ;)


Postoje były też okazją dla Grzanki, żeby zwrócić na siebie uwagę innych podróżnych. W Niemczech spotkaliśmy się z bardzo miłym przyjęciem, a kicia zaskoczyła nas tym, że podeszła do obcych ludzi, żeby się połasić, a nawet chciała wskoczyć do ich samochodu. Niestety oni nie mówili po angielsku, a my niewiele rozumiemy po niemiecku. Właściwie zrozumiałam tylko, że mają w domu trzy koty (pewnie ich zapach przyciągnął Grzankę) i że nasza kotka jest schön (miła/ładna).


Po jakimś czasie podróż zaczęła się dłużyć i nam, i futrzakowi. Futrzak zwinął się w kłębek w transporterku i tylko co jakiś czas wyglądał z niego, żeby skontrolować kierowcę, czy jedzie z odpowiednią prędkością, a my odliczaliśmy kilometry, jakie zostały nam do Calais i przesiadki na prom...

Na miejsce dotarliśmy po ok. 14 godzinach w samochodzie. Do tej pory wszystko szło zgodnie z planem, ale w Calais czekały nas niespodzianki... O nich będzie w następnej części :)